Saturday, August 8, 2015

விஷூவல் எஃபெக்ட்ஸ் : ஒரு மாயத்தூரிகை (Part 2)

முந்தைய கட்டுரையில்  ‘VFX’ – இன் முன்னோடி தொழில்நுட்பங்கள் சிலவற்றைப் பற்றிப் பார்த்தோம். அதன் தொடர்ச்சியை இனி பார்க்கலாம். முந்தைய கட்டுரையைப் படிக்காதவர்கள் படித்துவிட்டு வந்துவிடுங்கள்.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jason and the Argonauts — Stop Motion:

திரைப்படம் என்பதே தொடர்ச்சியாக பதிவு செய்யப்படும் ஃப்ரேம்களால் (Frames) ஆனது என்பதையும், அப்படிப் பதிவு செய்யப்படும் ஒவ்வொரு ஃப்ரேமிலும், பிம்பம் சிறிது நகர்ந்திருக்கும் என்பதையும், அதை நாம் ஒரே சீராக ஓட்டிப்பார்ப்பதன் மூலம் அதில் உறைந்திருக்கும் நகர்வை உணர்கிறோம் என்பதையும் ஏற்கனவே நாம் அறிவோம். இந்த ஸ்டாப் மோஷன் என்பதும் ஏறக்குறைய அதேதான். நகரும் தன்மையற்ற பொருட்களை நாமாக நகர்த்தி வைப்பதன் மூலம், அப்பொருள் நகர்வதாக ஒரு பாவனையை உருவாக்கலாம். உதாரணத்திற்கு, காட்சியில் ஒரு பொம்மை இருப்பதாக கொள்வோம். அந்த பொம்மைக்குள் ஒரு பேய் புகுந்துகொண்டு அதை நகர்த்துவதாக காட்ட வேண்டுமென்றால், என்ன செய்வது? அங்கேதான் இந்த ஸ்டாப் மோஷன் தொழில்நுட்பம் வருகிறது. ஒவ்வொரு ஃப்ரேமாக படம் பிடிப்பார்கள். ஒவ்வொரு ஃபிரேமிலும் அந்த பொம்மையை கொஞ்சம் நகர்த்தி வைப்பார்கள். இப்படி நமக்கு தேவையான அளவிற்கு அந்த பொம்மையை நகர்த்தி ஒவ்வொரு ஃபிரேமாக படம் பிடித்து, அதை தொடர்ச்சியாக ஓட்டிப்பார்க்க, அந்த பொம்மை நகர்வதை போன்ற ஒரு காட்சியை நாம் காண முடியும். புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். இப்படி காட்சியில் ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளை மட்டுமல்ல, மொத்த காட்சியையும் இப்படி படம் பிடிப்பதுண்டு. நகரா பொருட்களை நகர்த்தியும், அல்லது மனிதர்களைப் போன்ற உருவங்களை பொம்மைகளாக வடித்தும் காட்சிகளை படம் பிடிப்பர். இத்தொழில்நுட்பம் 1890-களிலேயே பயன்படுத்தப்பட்டு விட்டது. இன்றைய அனிமேஷன் தொழில்நுட்பத்திற்கு முன்னோடி இது. 1933-இல் வெளியான ’ King Kong’ படத்தின் பெரும்பாலான காட்சிகள் இத்தொழில்நுட்பத்தில் உருவாக்கப்பட்டவைதான். 

1963 -இல் வெளியான ‘Jason and the Argonauts’ திரைப்படத்தில், இந்த ஸ்டாப் மோஷன் தொழில்நுட்பம் மிக நேர்த்தியாக பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது. அப்படத்தில் இடம் பெற்ற எலும்புக்கூடுகள் வாட்போரிடும் அற்புதமான காட்சி ஒன்றை உலகமே வாய் மூடாது பார்த்தது. இன்று வரையும் அக்காட்சி பிரமிக்கத் தக்கதுதான். 










---------------------------------------------------------

The Ten Commandments — Water Effects:


தொழில்நுட்பம் அவ்வளவாக வளர்ந்திராத அந்நாளிலேயே, இயக்குனர்  ‘Cecil B. DeMille’ அந்த அற்புதத்தை நிகழ்த்திக் காட்டினார். 1956 – இல் வெளியான  ‘The Ten Commandments’  திரைப்படத்தில், பைபிளின் ஒரு முக்கிய காட்சியான செங்கடல் (Red Sea) இரண்டாகப் பிரிந்து வழி விட்ட காட்சியை, பல நுணுக்கங்களை ஒன்றிணைத்துப் பயன்படுத்தி படம்பிடித்தார். அந்நாளில் மிக பரபரப்பாக பேசப்பட்ட காட்சி அது. Matte Paintings, Rear Projection, Pyrotechnics, Miniatures போன்ற தொழில்நுட்பங்களை ஒன்றிணைத்து அக்காட்சியை, நம்பத் தகுந்த விதத்தில் காட்சிப்படுத்தி பார்வையாளர்களை மெய்சிலிர்க்க வைத்தார். 3,00,000 கேலன்கள் தண்ணீர் பயன்படுத்தப்பட்டது. 32 அடி உயர அணையும் பயன்படுத்தப்பட்டது. இரண்டு பக்கமும் இருந்து தண்ணீரைக் கொட்டி, அது உருண்டோடி வந்து ஒன்று சேருவதை படம் பிடித்து, பின்பு அந்த படச்சுருளை பின்னோக்கி (backward) ஓட்டி, அக்காட்சியை சாத்தியமாக்கினார். அன்றைய நாளில் மிக அதிக செலவு பிடித்த ‘special effect’ காட்சியாக அது வரலாற்றில் இடம் பிடித்தது.  












-------------------------------------------------------------

The Parent Trap — Doubling (split-screen technology):


1961 -இல், டிஸ்னி தயாரிப்பில் வெளியான ‘The Parent Trap’ திரைப்படம் இந்த ‘Special Effects’ துறையை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தியது. அக்கதையில் பங்கு பெற்ற இரு கதாப்பாத்திரங்கள், இரட்டையர்களாக இருந்தனர். அதாவது ஒரே நடிகையே இரு பாத்திரங்களையும் ஏற்று நடித்தார். நம்ம ஊரில் இரண்டு சிவாஜி, இரண்டு கமல் பார்த்திருப்பவர்கள்தானே நாம். அதேதான். இதை திரையில் எப்படி நிகழ்த்தி காட்டினார்கள்? ரொம்ப சுலபம். முதலில் நடிக்க வேண்டிய கதாப்பாத்திரம் காட்சியின் வலது புறம் இருந்தார் என்றால், அக்காட்சியின் பரப்பளவை இரு பாகமாக பிரித்து. வலதுபுறம் ஒருவர், இடது புறம் மற்றொருவர், என்ற விதத்தில் கணக்கிட்டு, கேமரா லென்சில் இடது புறத்தை கறுப்பு அட்டையால் மூடி விடுவர். அப்போதுதானே இடதுபுறம் இருக்கும் படச்சுருளின் பாகத்தில் ஒளி படாமலிருக்கும். ஒளி பட்டால்தானே காட்சி பதிவாகும். இது புரியும் என்று நினைக்கிறேன். சரி, இப்போது வலதுபுறம் நின்ற கதாப்பாத்திரம் நடித்தாயிற்று. பின்பு அவர் இடதுபுறம் வந்து அடுத்த கதாப்பாத்திரத்தை ஏற்று நடிப்பார். இப்போது கேமராவில், வலதுபுறம் மறைக்கப்பட்டிருக்கும். ஏற்கனவே வலதுபுற கதாப்பாத்திரத்தை பதிவு செய்த அதே படச்சுருளை பின்நோக்கி சுற்றி, மீண்டும் அதே படச்சுருளில் இடதுபுறம் நின்றவரை படம் பிடிப்பர். இப்போது இரண்டு நபர்களும் ஒரே படச்சுருளில் பதிவாகியிருப்பர் என்பதும் உங்ளுக்கு புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். இத்தொழில்நுட்பத்தை ‘split-screen technology’ என்றார்கள். இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப காலங்களிலிருந்து இத்தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. பின்பு Blue Matte / Green Matte தொழில்நுட்பம் வந்து இதை காலாவதியாக்கியது தனி கதை. இதைப்பற்றி தனி கட்டுரை எழுதப்பட்டிருக்கிறது. 











-------------------------------------------------------------


Star Wars — Motion Control:

 ‘Star Wars’ படத்தை யாரும் கேள்விப்படாமல் இருக்க முடியாது. திரைப்பட வரலாற்றிலேயே மிக முக்கியமான படம் அது. 1977-இல் அதன் முதல் பாகம் வெளியானபோது பல காரணங்களால், பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய படம். அதில் முக்கியமானது, அப்படத்தில் உபயோகிக்கப்பட்டிருந்த தொழில்நுட்பம். வான்வெளியும், வேற்று கிரகங்களும் என பின்னப்பட்ட அக்கதையை திரையில் நிகழ்த்திக்காட்ட பல தொழில்நுட்பங்கள் கைகொடுத்தன. இப்படத்தைப்பற்றியும், அது உருவாக்கப்பட்ட கதையையும் தனியாகவே ஒரு புத்தகம் எழுதலாம். அப்படத்திற்காகவே உருவாக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பங்கள் என ஒரு பட்டியலையே போடலாம். ஆயினும் அதில் மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தொழில்நுட்பமாக ‘Motion Control’ தொழில்நுட்பமிருக்கிறது. வழக்கமாக கேமராவை நகர்த்த, Crane, Track and Trally, Dolly போன்ற துணை உபகரணங்களை பயன்படுத்துவர். இக்கருவிகளை மனிதர்கள்தான் இயக்க வேண்டியதிருக்கும். கிரேனோ, டிராலியோ அதை இயக்க, அதாவது காட்சிக்கு தக்கபடி நகர்த்த ஒரு வல்லுநர் இருப்பார். இந்த மோஷன் கண்ட்ரோல் தொழில்நுட்பத்தில், மனிதர்களுக்கு பதிலாக, அந்த டிராலியை, கிரேனை தானியங்கி கருவிகள் இயக்கும். கணினியோடு இணைக்கப்பட்ட ஒரு கருவி இந்த மொத்த வேலையும் செய்யும். அதாவது கேமராவை நகர்த்தும் உயர்த்தும், காட்சிக்கு தக்கவாறு கேமராவைத் திருப்பும் (Tilt/Pan). இதில் என்ன பயன் என்றால், ஒரே விதமான கேமரா நகர்வை எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் செய்யலாம். சிறு மாற்றம் கூட இல்லாமல் பல முறை அதே நேர்த்தியோடு கேமராவை நகர்த்த முடியும். மனிதர்களால் செய்யமுடியாத நுண்ணிய நகர்வை, இயக்கத்தை இத்தொழில்நுட்பத்தால் செயல்படுத்த முடியும். இதுவே ‘motion-control system’ எனப்படுகிறது. தமிழில் கமல்ஹாசனின் ‘ஆளவந்தான்’ திரைப்படத்தில் இதை முதன் முறையாக உபயோகித்தார்கள். ‘கஜினி’, ’எந்திரன்’ போன்ற பல படங்களில் இதை பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஒரே காட்சியில் இரட்டை வேடம் போடும் நடிகர்கள் இருக்கும்போது இக்கருவியின் பயன் அதிகமாகியிருக்கிறது. இரண்டு கதாப்பாத்திரங்களுக்காக இருமுறை அக்காட்சியை பதிவு செய்ய வேண்டியதிருப்பதால், முன்பெல்லாம் அக்காட்சியை படம் பிடிக்கும்போது கேமராவை நகர்த்தாமல் இருப்பார்கள். அப்போதுதான் காட்சி சரியாக வரும். காரணம், கேமராவை நகர்த்தினால், இருமுறை அதே விதமான கேமரா நகர்வை கொண்டு வர முடியாதில்லையா.? ஆனால் ‘motion-control system’ வந்த பிறகு, அந்தக் கவலை இல்லை. இரண்டு முறை, மூன்று முறை அல்ல. எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் ஒரே விதமான நகர்வை ஏற்படுத்த முடிவதுதான் இதன் சிறப்பு. கஜினியின் இரண்டு வில்லன்களோடு சூர்யா மோதும் காட்சியில் இதை பயன்படுத்தி இருப்பார்கள். எந்திரனில் பல ரஜினிகள் வரும் காட்சியில் இதை பயன்படுத்தினார்கள். இந்த motion-control system என்பது ஒருவகையான தொழில்நுட்பம். குறிப்பிட்ட ஒரு கருவியை இது குறிப்பதில்லை. தேவைக்கு தகுந்த மாதிரி பல வகையான கருவிகள் ஒன்றிணைக்கப்பட்டு இது செயல்படுத்தப்படுகிறது.

ஸ்டார் வார்ஸ் படத்தில் முதல் முறையாக இந்நுட்பம் பயன்படுத்தப்பட்டு பல அற்புதமான காட்சிகள் படம் பிடிக்கப்பட்டன. விஷுவல் எஃபெட்ஸ் என்ற பிரிவில் ஆஸ்கர் விருது பெற்ற படம் இது. இப்படத்தில் பணிபுரிந்த விஷுவல் எஃபெட்ஸ் தொழில்நுட்ப வல்லூநர் ‘John Dykstra’ -வின்  பெயராலேயே, இதில் பயன்படுத்தப்பட்ட கருவி ‘Dykstraflex motion-control system’ என்று அழைப்பட்டது

APOGEE effects specialists David Robin and Don Dow work on this model for Battlestar Galactica. The Dykstraflex can be seen in the foreground.


The Dykstraflex camera









-------------------------------------------------------------


An American Werewolf in London — Makeup:

பொதுவாக திகில்(Horror) வகைப்படங்களில் ஒப்பனை(Makeup) கலைஞர்களின் பங்கு மிக அதிகமாகயிருக்கும். பேய், கொடூர மிருகம் போன்ற உருவங்களை அவர்கள் ஒப்பனை மூலமாக கொண்டு வருவார்கள். காலம் காலமாக இவ்வகை யுத்தி பின்பற்றப்பட்டு வருகிறது என்றாலும் 1981-இல் வெளியான  ‘An American Werewolf in London’ என்னும் திரைப்படம், இக்கலையின் அடுத்தக்கட்டத்தை அடைந்தது. ஒப்பனைக்கென்று முதன் முறையாக ஆஸ்கர் (Academy Award for Best Makeup) விருது பெற்றபடம் இது. ஒப்பனைக்கென்றே பிரத்தியேகமான ரசாயனக் கலவையையும், இயந்திர உறுப்புகளையும்(Prosthetics and robotic limbs) இப்படத்தில் பயன்படுத்தினர். நம்ம ஊரில் கமல்ஹாசனால் புகழடைந்த ஒப்பனை நுட்பம் அது. இந்தியன், தசாவதாரம் போன்ற படங்களில் அவர் இதை பயன்படுத்தியதை நாம் அறிவோம். விக்ரம் ‘ஐ’ படத்தில் இத்தகைய ஒப்பனையைத்தான் பயன்படுத்தினார். இன்றைய நவீன விஷுவல் எஃபெக்ட்ஸ் தொழில்நுட்பத்தில் இவ்வகை ஒப்பனை நுட்பம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. இவ்வகை ஒப்பனை யுத்தியைப் பயன்படுத்தி வெறும் திகில் படங்கள் மட்டுமல்ல, பல அற்புதமான கதாப்பாத்திரங்களை திரையில் கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள். 

































-------------------------------------------------------------


Young Sherlock Holmes — CGI:

ஸ்டார் வார்ஸ், ஸ்டார் ட்ரெக் (Star Wars, Star Trek) போன்ற படங்களில் CGI தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தபோதும், முதன் முறையாக ஒரு முழுமையான கதாப்பாத்திரத்தை CGI -இல் வடிவமைத்தது (first realistic yet fully CGI-animated character) 1985-இல் வெளியான ‘Young Sherlock Holmes’  என்னும் படத்தில்தான். இப்படம் புகழ்பெற்ற துப்பறிவாளர் ஷெர்லக் ஹோம்ஸின் சாகசத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இப்படத்தில் இடம் பெற்ற "stained-glass man” என்ற கதாப்பாத்திரம் முழுமையாக CGI பயன்படுத்தி வடிவமைக்கப்பட்டது. படத்தில் முப்பது நொடி வரும் இக்காட்சியை உருவாக்க ஆறு மாதம் எடுத்ததாம். லேசர் தொழில்நுட்பத்தை பயன்படுத்தி நேரடியாக படச்சுருளில் அக்கதாப்பாத்திரத்தை வரைந்திருக்கிறார்கள் (first CG character to be scanned and painted directly onto film using a laser). அப்போதைய லூக்காஸ் ஃபிலிம்ஸின் முதன்மை விஷூவல் எஃபெட்க்ஸ் அதிகாரி ஜான் லேஸிடர்( Lucasfilm's John Lasseter) இக்காட்சியை வடிவமைத்திருக்கிறார். கணினியின் துணைகொண்டு முழுமையாக மொத்த உருவத்தையும் வடிவமைக்கும் இன்றைய நவீன தொழில்நுட்பத்திற்கு முன்னோடி இந்தப்படமாகும். 




-------------------------------------------------------------


Jurassic Park — Movie Monsters:

பொதுவாக ஹாலிவுட் இயக்குனர்களுக்கு ஒரு பழக்கம் அல்லது ஆசை இருந்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அது பிரமாண்டமான ராட்சச உருவங்களை தன் கதையில் கதாப்பாத்திரங்களாக உலவ விடுவது. அல்லது அப்படியான ராட்சச உருவங்களின் கதையை திரைப்படமாக எடுப்பது. 1912-இல் இயக்குனர் ஜார்ஜ் மில்லிஸ் (George Melies) முதன் முறையாக அப்படியான ஒரு அரக்கனை வடிவமைத்தார். தன்னுடைய ‘Conquest of the Pole’ என்னும் படத்தில், பனி மலையில் ஒரு அரக்கன், மனிதர்களை விழுங்குவதாக காட்சிப்படுத்தி இருந்தார். அதை திரையில் காட்சிப்படுத்த, பல நுணுக்கங்களை அவர் பின்பற்றியிருந்தார். பிளாஸ்டர், காகிதக்கூழ் (plaster, wood and paper-mache) போன்றவற்றை உபயோகித்து அவ்வரக்கனின் தோற்றத்தையும், அதை இயக்க பல இயந்திரவியல் கருவிகளையும், மனித ஆற்றலையும் (pulleys, winches and capstans) பயன்படுத்திக்கொண்டார். இன்று ஹாலிவுட்டில் பிரபலமாக இருக்கும்  ‘Animatronics’ என்னும் துறைக்கு முன்னோடி இது. பிறகு 1925-இல் வெளியான ‘The Lost World’ என்னும் படத்திலும் மிக பிரம்மாண்டமான டைனோசர் மிருகங்கள் வடிவமைக்கப்பட்டன. 1993-இல் வெளியாகி உலகையே உலுக்கிய, இயக்குனர் ஸ்டீவன் ஸ்பீல்பெர்க்கின் ‘Jurassic Park’ படத்திற்கு முன்னோடி இந்தப்படம். ஜுராசிக் பார்க் படத்தின் இடம்பெற்ற ராட்சச டைனோசர்கள் படம் பார்த்த அத்தனைபேரையும் மிரள வைத்தது. இன்று ஹாலிவுட் படங்களில் அதகளப்படுத்தும் அத்தனை மெகா உருவங்களுக்கும் காரணகர்த்தா இப்படம்தான். இப்படத்தின் மாபெரும் வெற்றி ஹாலிவுட்டில் ஒரு புதிய தொழில்நுட்பத்திற்கு மிகப்பலமாக அடிக்கல் நாட்டியது. அதுதான் ‘Animatronics’ என்னும் துறை.

மிருகங்களையோ, வேற்று கிரக வாசிகளையோ, அல்லது எந்திரன்களையோ திரையில் காட்சிப்படுத்த இத்தொழில்நுட்பம் கை கொடுக்கிறது. உருவங்களை இயற்பியல், இயந்திரவியல், மின்னணுவியல் தொழில்நுட்பங்களின் அடிப்படையில் வடிவமைப்பது இத்துறையின் சிறப்பு. இயந்திரங்களை வடிவமைப்பது போன்று தமக்கு தேவையான உருவங்களை முதலில் வடிவமைக்கிறார்கள். பின்பு அதை இயக்குவதற்கான மோட்டார், மின்னணு மற்றும் மின்சாரக் பொறியியல் (electronics and electrical) தொழில்நுட்பங்களை பயன்படுத்துகின்றனர். அப்படி உருவாக்கப்பட்ட இயந்திரங்களின் மேற்புற வடிவமைப்பை பிளாஸ்டர் ஆப் பேரிஸ், தோல், பிளாஸ்டிக் போன்றவற்றை பயன்படுத்தி உறுதி/இறுதி செய்கிறார்கள். பின்பு அவ்வுருவங்களை இயக்கி காட்சிகளை படம் பிடிக்கிறார்கள். அப்படிப் படம் பிடிக்கப்பட்ட காட்சிகளோடு கணினி துணைகொண்டு உருவாக்கப்பட்ட காட்சிகளோடு இணைத்து அக்காட்சியின் நம்பகத் தன்மையையும், தரத்தையும் உயர்த்துகிறார்கள்.

அதாவது, ஒரு விஷுவல் எஃபெக்ட்ஸ் காட்சியை உருவாக்க, இயந்திரங்கள், மின்னணு மற்றும் மின்சாரக் பொறியியல், CGI போன்ற பல தொழில்நுட்பங்களை ஒருங்கிணைத்து பயன்படுத்தும் தொழில்நுட்ப பிரிவு இது.

நமது ஊரில், இத்தனை வளர்ந்த பிறகும், இப்படியான ஒரு பிரிவு கிடையவே கிடையாது. தமிழில், எந்திரன் படத்திற்கு இப்பிரிவை பயன்படுத்தினர். அதற்கும் ஹாலிவுட்டிலிருந்துதான் வந்தார்கள். CG, Miniature, Matte Painting போன்ற மற்ற நுட்பங்களையாவது நம்மூரில் அவ்வப்போது முயன்றிருக்கிறார்கள். ஆனால், இந்த அனிமேட்ரானிஸ் நுட்பத்தை இன்னும் யாரும் முயலவே இல்லை. அப்படி ஒரு பிரிவை தமிழ் திரையுலகம் உருவாக்குமா என்பது இப்போதைக்கு சந்தேகம்தான்.

ஜுராசிக் பார்க் திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற 14 நிமிட டைனோசர் காட்சியில் நான்கு நிமிடங்கள் மட்டுமே கணினியில் உருவாக்கப்பட்டது, மீதம் இருப்பவை அனைத்தும் இந்த அனிமேட்ரானிஸ் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்திதான் எடுத்தார்கள். 20 அடி உயர ‘T-Rex’ என்னும் டைனோசரும் அப்படித்தான் உருவாக்கப்பட்டது. இயந்திரங்களின் உதவியோடு மனிதர்கள் ரப்பர் உடைகளை (rubber Velociraptors costumes) அணிந்துக்கொண்டும் சில காட்சிகளை உருவாக்கினர்.


“Giant of the Snow.”

The_Lost_World_(1925)_-_film_poster 
'Brontosaurus'

-------------------------------------------------------------


Toy Story — Animated CGI:

அனிமேஷன் திரைப்படங்களின் காலம் 1937-லேயே வால்ட் டிஸ்னியால் துவங்கப்பட்டு, தொடர்ந்து பல அற்புதமான படங்களை அந்நிறுவனம் தயாரித்து வெளியிட்டது. பிறகு வந்தது அந்த பிரமாதமான மாற்றம். அனிமேஷன் படங்களின் அடுத்த கட்டம் அது. அதை வெறும் அடுத்த கட்டம் என்று சொல்ல முடியாது. அது ஒரு பாய்ச்சல். முற்றிலுமாக ஒரு புதிய அனுபவத்தை கொடுத்த பாய்ச்சல். 1995 -இல் அப்படம் வெளியாயிற்று. 

‘Toy Story’ என்ற அப்படம், பார்வையாளர்களுக்கு முற்றிலும் ஒரு புதிய அனுபவத்தைக்கொடுத்தது. தொடர்ந்து அனிமேஷன் படங்களை பார்த்து வந்த, அதன் ரசிகர்களாக இருந்தவர்களையும் மட்டுமல்லாமல் பார்த்த அத்தனைப்பேரையுமே அது கவர்ந்தது. அதுவரை அனிமேஷன் திரைப்படம் என்பது இருப்பரிமாணத்தன்மைக் (2D) கொண்டதுதான். ஒரு காகிதத்தில் வரைந்தால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி. ஆனால் இந்த ‘Toy Story’ திரைப்படம் முப்பரிமாணத்தில் இருந்தது. இன்றைய 3D வகைப்படங்களோடு இதை குழப்பிக்கொள்ளாதீர்கள். இது முற்றிலும் வேறான 3D மாடலிங் (Modelling) எனப்படும் கணினித் தொழில்நுட்பம். ‘Toy Story’ திரைப்படத்தில் இருந்த அத்தனை கதாப்பாத்திரங்களும் நம் வீடுகளில் வைத்து விளையாடும் பொம்மைகளைப்போன்று இருந்தது. புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். பேப்பரில் வரைந்த உருவத்திற்கும், ஒரு பொம்மைக்குமான வித்தியாசத்தை புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறதுதானே?. அதான் ‘Toy Story’  படத்திற்கும், முந்திய அனிமேஷன் திரைப்படங்களுக்குமான வித்தியாசம்.




‘Toy Story’ திரைப்படத்தின் கதையும் அதுதான். நம் வீட்டில் குழந்தைகள் பயன்படுத்தும் பொம்மைகளுக்கு உயிர் வந்து, அவற்றிற்கு இடையே நிகழும் நல்லவன் கெட்டவன் கதைதான் அது. அதை, இரு பரிமாண ஓவியங்களாக கொடுக்காமல், முப்பரிமாணத்தன்மையில், பொம்மைகளைப் போன்றே தோற்றம் கொண்டிருந்த அப்படத்தின் கதாப்பாத்திரங்கள் அனைத்தும், நம்மை வியப்பில் ஆழ்த்தியன. படமும் சிறப்பாக வந்திருந்தது. மாபெரும் வெற்றியையும் அடைந்தது.

 'Pixar Studio' நிறுவனத்தால் உருவாக்கப்பட்டு, வால்ட் டிஸ்னி நிறுவனத்தால் வெளியிடப்பட்ட படம் அது. அது வரை, இத்தனை பெரிதாக ஒரு CGI திரைப்படம் உருவானதில்லை. 1,000 gigabytes அளவிற்கு அதன் அனிமேஷன் வேலைகள் நிகழ்ந்தன. 8,00,000 மணி நேரம், அதன் படத்தொகுப்பு பணிக்கு தேவைப்பட்டது. 'Pixar' ஒரு புதிய வரலாறு படைத்தது. அனிமேஷன் படங்களில் புதிய பாணி ஒன்று உருவாயிற்று. 





-------------------------------------------------------------

தொடரும்..

Saturday, August 1, 2015

விஷூவல் எஃபெக்ட்ஸ் : ஒரு மாயத்தூரிகை (Part 1)

இந்தியத் திரை வரலாற்றில் ‘பாகுபலி’ பல விதங்களில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த திரைப்படமாகியிருக்கிறது. அதன் பிரம்மாண்டம், செய்யப்பட்ட செலவு, மனித உழைப்பு, படைப்பாற்றல், எடுத்துக்கொண்ட காலம் என எல்லாம் பிரம்மிப்பாகப் பேசப்படுகின்றன. இந்தியத் திரைத்துறையின் அடுத்த அடி, ஹாலிவுட்டுக்கே சவால் என புகழாரங்கள் சூட்டிப் பெருமிதம் கொள்கிறோம். உண்மைதான், இந்தியத் திரைத்துறை அடுத்தக் கட்டத்தை நோக்கி நகரத் துவங்கி விட்டது. இந்திய திரைப்படங்களின் அடுத்தக் கட்டம் அல்லது வருங்காலம் என்பது பல தளங்களில் நிகழத் துவங்கிவிட்டது. அது எளிய மனிதர்களின் வாழ்வை, எதார்த்தத்தை, உணர்வைப் பேசும் எளிய படங்களிலிருந்து, மாபெரும் பொருட்செலவைக்கோரும் பிரம்மாண்ட படைப்புகள் வரை பல தளங்களில் நிகழ்கிறது. எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்ததுதானே வளர்ச்சி.! ‘பாகுபலியின்’ வெற்றி இந்தியத் திரை உலகத்திற்கு வேறொரு முக்கியப் பாதையை திறந்து விட்டிருக்கிறது. அது மாபெரும் வணிக வெற்றி என்னும் பாதை. இந்தியத் துணைக்கண்டத்திலிருந்து தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு திரைப்படத்தின் இத்தகைய மாபெரும் வணிகப் பொருளீட்டல், இவ்வணிகத்தில் ஈடுபடும் அத்தனை பேரின் கவனத்தையும் கவர்ந்திருக்கிறது. இது, இத்துறை சார்ந்த படைப்பாளிகளுக்கும் நன்மை பயக்கும் என்றும் நம்பலாம். பெரும் பொருளாதாரத் தேவை கருதி, தடைப்பட்ட அல்லது யோசிக்கவே தயங்கிய களங்களை, படைப்புகளை இனி நிகழ்த்திப்பார்க்க முயற்சிக்கலாம். பெரும் முதலீடு என்பது மீட்டெடுக்க முடியாதது என்ற கவலையை பாகுபலியின் வெற்றி தகர்த்திருக்கிறது. சரியாக செய்யப்பட்ட வணிக முதலீடு, எப்போதும் லாபம் அள்ளிக் கொடுக்கும் என்பது அந்தந்தத் துறை சார்ந்த வல்லுனர்களின் நம்பிக்கை. அது திரைத்துறைக்கும் பொருந்தும். இங்கே, சரியாக செய்யப்பட்ட முதலீடு என்பதை, தகுதியான படைப்பாளிகளை நம்பி படைக்கப்படும்/ஒப்படைக்கப்படும் படைப்பு எனக் கொள்க. இயக்குனர் ராஜமௌலி, தன்னுடைய தொழில்நுட்ப வல்லூநர்கள், கலைஞர்கள் துணை கொண்டு அதை நிரூபித்திருக்கிறார்.



இதற்கு முன்பாகவும் இந்திய திரைத்துறையில் இத்தகைய முயற்சிகள் செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. இந்தியிலும், தமிழிலும் அத்தகைய பெரும் படைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டு, பெரும் வணிக லாபத்தையும் ஈட்டியிருக்கின்றன.

பாகுபலியின் வெற்றியின் இரகசியங்களில் ஒன்று, அது உருவாக்கப்பட்ட தொழில்நுட்பத்தையும், உழைப்பையும், காலத்தையும் தன் வியாபார, சந்தைப் படுத்துதல் உத்திகளில் ஒன்றாக பயன்படுத்தியதும் ஒரு காரணம் என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதன் பொருட்டே, இன்று அப்படைப்பின் பின்பிருந்த படைப்பாளுமைகள், படைப்பாக்கம், உயர்ந்த சிலை, பல ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் அரங்கம், ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள்/ துணை நடிகர்களின் பங்களிப்பு என எல்லாவற்றையும் தாண்டி, அதன் பின்பிருந்த தொழில்நுட்பம் கவனிக்கப்படுகிறது, பேசப்படுகிறது. ஆமாம், நாமும் அதன் தொழில்நுட்பத்தைப் பற்றிதான் பேசப்போகிறோம். ஆனால், அது பாகுபலி எப்படி உருவாக்கப்பட்டது என்பதாக அல்ல. சொல்லப்போனால், இது பாகுபலியின் தயாரிப்பு நுட்பங்களைப்பற்றியே அல்ல. பாகுபலி சாத்தியமாகக் காரணமாகிருந்த காட்சித் தொழில்நுட்பங்களையும், அது எத்தகையது, அதன் ஆரம்பம் என்ன, வளர்ச்சி என்ன, எங்கே துவங்கி எங்கே வந்து நிற்கிறது? என்பதைப் பற்றியெல்லாம் ஒரு பருந்துப் பார்வை பார்க்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.




பாகுபலியின் காட்சியனுபவம் சாத்தியமாகக் காரணமானவை, ‘CG’  ‘VFX' என்னும் தொழில்நுட்பங்கள் என்று ஏறக்குறைய நாம் எல்லோருமே அறிந்துவைத்திருப்போம். ‘CG’ அனிமேஷன் திரைப்படங்கள் என்றப் பதத்தை நாம் பல தடவைகள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். ஹாலிவுட் திரைப்படங்களின் வாயிலாக நாம் அதை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டோம். எனினும், இந்திய/தமிழ்த் திரைப்படங்களிலும் அதன் தாக்கம் நடைமுறைக்கு வந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன என்பதையும் நாம் அறிவோம். இந்திய/தமிழ்ப் படங்களில் எப்படியோ, ஆனால் ஹாலிவுட் படங்களில் அத்துறையால் நிகழ்ந்த மாபெரும் மாற்றங்களை இங்கே இரண்டொரு பாராக்களில் சொல்லிவிட முடியாது. எத்தனை எத்தானைப்படங்கள்! நம்மைப் பரவசப்படுத்திய, ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்திய திரைப்படங்கள்தான் எத்தனை, எத்தனை!









' Toy Story', 'Finding Nemo', ' Wall-E', ' Monsters, Inc.', ' The Lord of the Rings', ' The Hobbit', 'Life of Pie', ' The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn', ' Avatar', ' The Lost World: Jurassic Park', - என அதன் பட்டியலின் நீளம் அதிகம். முழுமையாக அனிமேஷனில் உருவாக்கிய படங்கள் மட்டுமல்லாமல், சிறுபகுதியோ அல்லது தேவையான இடங்களில் மட்டும் இத்தொழில்நுட்பங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டோ தயாரிக்கப்பட்ட திரைப்படங்கள் என்ற பட்டியலும் மிகப்பெரியது.

இன்று நாம் அனிமேஷன் என்று அழைக்கும் இத்துறை, அண்மையில் உருவான தொழில்நுட்பம் அல்ல. அதன் வரலாறு மிக நீண்டதாகும். முழுமையான அனிமேஷன் திரைப்படங்களின் பயணம் 1930 -களின் இறுதி ஆண்டுகளின் துவங்கிவிட்டதையும், அது தன்னை படிப்படியாக வளர்த்துக்கொண்டதையும், கூடவே வளர்ந்து வந்த பல தொழில்நுட்பங்களைப் பற்றியும் நாம் தெரிந்துக்கொள்வது இன்றைய நவீன தொழில்நுட்பங்களைப் புரிந்து கொள்ள உதவும்.

CG,VFX என பொத்தம் பொதுவாக பெயரிட்டு அழைக்கப்படும் இத்தொழில்நுட்பங்கள் எதை குறிக்கின்றன, அதன் துவக்கம், பயன்பாடு, வளர்ச்சி, உட்பிரிவுகள் ஆகியவற்றை பற்றிப் பேசுவோம். கல்லூரிக் காலத்தில், ஆர்வ மிகுதியிலும், பிற்காலத்தில் ஒளிப்பதிவாளராக இயங்கும்போது உதவுமே என்ற எண்ணத்திலும். பகுதி நேரமாகப் படித்த ‘Diploma in Multimedia' படிப்பும், இத்துறை சார்ந்த சில, பல தகவல்களை தெரிந்து வைத்திருப்பதோடு, இத்துறை சார்ந்த தகவல்களை தேடிப் படிக்கப் போகிறேன். படிப்பதை, புரிந்ததை உங்களோடு பகிர்ந்துக்கொள்ள முயல்கிறேன். ஆர்வம் கொண்டவர்கள் தொடர்ந்து வாருங்கள். வாழ்த்துக்கள். உங்களுக்கும் எனக்கும்.   







கம்ப்யூட்டர் கிராஃபிக்ஸ்  (Computer Generated Imagery - CGI)  என்ற பொதுப்பெயரில் அழைக்கப்படும் இத்தொழில் நுட்பம் பல உட்பிரிவுகளைக் கொண்டது.  'Previsualisation', ' Animation', ' Performance Capture', ' Simulation', ' Compositing', 'Modeling', 'Rendering' - எனப் பல பிரிவுகளில் இயங்குகிறது. இவ்வற்றைப்பற்றி ஒவ்வொன்றாக பார்ப்பதற்கு முன்பாக, திரைப்படங்களில் இந்த VFX என்ற பதம் அல்லது தொழில்நுட்பம் எப்போது நுழைந்தது. அதன் ஆரம்பம், வரலாறு என்ன என்பதையும் பார்த்துவிடுவோம்.


Eadweard Muybridge's The Horse in Motion (1878)

திரைப்படத்தின் துவக்க காலத்தில் (சொல்லப்போனால் சினிமாவுமே இங்கேயிருந்துதான் துவங்குகிறது) 1878 -இல் ‘Briton Eadweard Muybridge’ என்னும் புகைப்பட நிபுணர் ஓடும் குதிரையை பனிரெண்டு புகைப்பட கேமராக்களை தொடர்ச்சியாக (line parallel) வைத்து படம் பிடித்தார். ஓடும் குதிரையின் நான்கு கால்களும் நிலத்தில் படாமல் அந்தரத்தில் இருப்பதை கண்டு பிடிக்க செய்யப்பட்ட சோதனை அது. புகைப்படங்களை கண்ணாடி தகட்டில் பதிவெடுத்து, அதை, தானே வடிவமைத்த ‘zoopraxiscope’ என்னும் கருவியின் மூலம் காட்டினார். இதுவே முதல் புரொஜக்டர் (movie projector) எனப்படுகிறது. இதைத் தொடர்ந்து நிகழ்ந்த சோதனைகள், பல மாற்றங்களை, வளர்ச்சியை திரைத்துறைக்குக் கொண்டு வந்தது. இன்றைய நவீன அனிமேஷன் துறைக்கு முன்னோடி இதுவே (ஒருவகையில்) எனலாம்.  












Gertie the Dinosaur — Animation

 1900-களில், முதன் முறையாக அனிமேஷன் குறும்படங்கள் தயாரிக்கப்பட்டன. படக்கதைகளுக்கு(Comics) வரைவது போன்று ஒவ்வொரு காட்சி துண்டுகளாக வரையப்பட்டு, அதை இணைத்து ஒளிப்படமாக காண்பிக்கப்பட்டது. 1906 -இல் உருவாக்கப்பட்ட ‘Humorous Phases of Funny Faces’ என்னும் குறும்படம், கால ஓட்டத்தில் தப்பி பிழைத்து இன்றும் காணக்கிடைக்கும் ஒரே ஒரு திரைப்படம். ஆயினும் ‘Winsor McCay’ என்னும் ஓவியர் உருவாக்கிய ‘Gertie the Dinosaur (1914)’ திரைப்படம் தான் வெற்றிகரமான முதல் அனிமேஷன் கார்டூன் குறுந்திரைப்படம் என்கிறார்கள். அதன் தொடர்ச்சியாக இத்துறை நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து டிசம்பர்,  21, 1937 -இல் ஒரு முழு நீளத்திரைப்படமாக பரிமாணித்தது. அப்படி உருவான முதல் படம்  ‘Snow White and the Seven Dwarfs’. இதை உருவாக்கியவர் யார் என்பதை நான் சொல்ல வேண்டியதே இல்லை. உங்களுக்கே தெரியும். ஆம்.. வால்ட் டிஸ்னியே தான் அவர்.  






வால் டிஸ்னியின் திரைப்படங்களை நாம் அறிவோம். எத்தனை வகையான கதாப்பாத்திரங்கள்! எத்தனை வகையான கதைகள்! புதிய புதிய பாத்திர வடிவமைப்புகள், மிருகங்கள் உயிர்த்தெழுந்து வந்து நம்மோடு உரையாடியதை, உரையாடுவதை எப்படி மறக்க முடியும்? இவைதான், இவை மட்டுதாம் திரைப்படங்களில் காட்சிப் படுத்த முடியும் என்ற தடையை உடைத்தெறிந்தவர் டிஸ்னி என்பதை நாம் அறிவோம். இன்று நவீன தொழில்நுட்பத்தில் அனிமேஷன் படங்கள் உருவாக்கப்பட்டாலும், அன்றைய நாளில் அத்தனைக்கும் கைகளாலேயே வரைந்து உயிர் கொடுத்தவர் அவர் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அவர் தன்னுடைய கதாப்பாத்திரங்களுக்கு மட்டுமல்ல, திரைத்துறையில் ஒரு பிரிவிற்கு உயிர் கொடுத்தவர். அதன் பிதாமகன்களில் முக்கியமான ஒருவர்.


Metropolis — Miniatures:

ஜியார்ஜ் மெலிஸ் (George Méliès) தன்னுடைய  ‘Trip to the Moon (1902)’ படத்திலேயே மினியேச்சர் (Miniatures) தொழில்நுட்பத்தைக் கொண்டு வந்துவிட்டார். அளவில் பெரியதாக இருக்கும் பொருளை, சிறியதாக வடிவமைப்பதை மினியேச்சர் என்கிறார்கள். பெரிய பங்களாவை, பேருந்தை, தொடர்வண்டியை, ஒரு நகரத்தை என எதை வேண்டுமானாலும் சிறிய வடிவில் ஒரு அரங்கிற்குள் வடிவமைத்து படம் பிடிப்பார்கள். இதை ஜியார்ஜ் மெலிஸ் தன்னுடைய படங்களில் முதல் முறையாக பயன்படுத்தினார். நிலவுக்குப் போகும் விண்கலனை, சிறிதாக வடிவமைத்து பயன்படுத்தி படம் பிடித்தார். தொடர்ந்து அவருடைய படங்களில் இத்தகைய மினியேச்சர்களை பயன்படுத்தினார். மேலும் ‘Stop Motion Effect', ‘jump cut', ‘stop-substitution effect’ போன்ற தொழில்நுட்ப யுத்திகளை கண்டறிந்து அவற்றையும் தம் படங்களில் பயன்படுத்தினார். அதனால் அவர்  'Father of Cinematic Special Effects' என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். 

1927-இல் வெளியாகி பெரும் புகழ்பெற்ற படமான ‘Metropolis’ திரைப்படத்தில் பல மினியேச்சர்களை அதன் இயக்குனர் ‘Fritz Lang’ பயன்படுத்தினார். நகரத்தின் பெரும்பகுதி, கட்டிடங்கள், வாகனங்கள் என பெரும்பாலானவை மினியேச்சர் தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி உருவாக்கப்பட்டது. அத்திரைப்படத்தின் வெற்றி, இத்தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சிக்கு பெரிதும் உதவியது.


Star Wars, Star Trek போன்ற படங்களில் இந்த மினியேச்சர் தொழில்நுட்பமே அதிகம் பயன்படுத்தப்பட்டது. கணினி தொழில்நுட்பங்கள் வளர்ந்து  ‘CGI’ என்னும் தொழில்நுட்பம் ஆட்சி செய்யும் இன்றைய காலத்தில் கூட இந்த மினியேச்சர் தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பீட்டர் ஜேக்சன் தன்னுடைய  ‘Lord of the Rings trilogy’ படங்களில் மினியேச்சர் கட்டிடங்களை வடிவமைத்து அதை டிஜிட்டலாக உருவாக்கப்பட்ட பின்புலங்களுடன் இணைத்தார். மிடில் எர்த்தில் நாம் பார்த்த பெரும்பாலான கட்டிடங்கள் மினியேச்சர் நுட்பத்தில் உருவானவைதான். கம்பியூட்டர் கிராபிக்ஸின் அசுர கரங்கள் பரந்து விரிந்து விட்ட இக்காலங்களில் கூட, இந்த மினியேச்சர்  யுக்தி முக்கியப் பங்காற்றுகிறது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.










The Wizard of Oz — Matte Paintings:

ஒரு நிலப்பரப்பை, மாளிகையின் நுழைவாயிலை, ஓவியமாக வரைந்து அதை கேமராவிற்கு முன்பு வைத்து அக்காட்சியை படம் பிடிப்பார்கள். இதன் மூலம் அக்காட்சியில் பங்குபெறும் கதாப்பாத்திரங்கள் அவ்விடத்தில் இருப்பதைப் போன்று தோன்றும். சாத்தியமில்லாத (nonexistent in real life) அல்லது செலவு பிடிக்க கூடிய இடம், நிகழ்தளம் போன்றவற்றை உண்மையாக உருவாக்குவதற்கு பதில், இவ்விடத்தை ஓவியமாக வரைந்து, தகுந்த தொழில்நுணுக்கத்துடன் (various techniques) பயன்படுத்தி அக்கதாப்பாத்திரங்கள் அவ்விடங்களில் சஞ்சரிப்பதாக ஒரு மாயத் தோற்றத்தை உருவாக்குவார்கள். அதாவது அக்காட்சியின் Foreground/ Background காட்சிகளை ஓவியமாக வரைந்து பயன்படுத்துவது. 
 ‘The Wizard of Oz’(1939) - படம் பார்த்தவர்கள் இதை உணரலாம். அதில் காட்சிப்படுத்தப்பட்ட பெரும்பாலான இடங்கள் ஓவியங்களாக வரையப்பட்டு பயன்படுத்தப்பட்டவைதான். ஓவியங்கள் மிக தத்ரூபமாக வரையப்பட்டிருக்கும். இத்தொழில்நுட்பத்தை பயன்படுத்தியே பெரும்பாலான படங்கள் படம் பிடிக்கப்பட்டன. 1990 வரை இத்தொழில்நுட்பம்  பெரும் பயன்பாட்டிலிருந்தது. பின்பு அது டிஜிட்டல் மேட் பெயிண்டிங் வகையாக மாறிவிட்டது. கணினி மயமான பின்பு, இவ்வகை ஓவியங்களை கணினியில் வரைந்து பயன்படுத்த துவங்கிவிட்டனர். 





தொடரும் கட்டுரைகளில் மேற்கண்ட இத்தகைய காட்சித் தொழில்நுட்பங்களையும், அவற்றின் உட்கூறுகளையும், முன்னோடிகளையும், தொடர்ச்சிகளையும், அவற்றில் பல இன்றைய நவீன அனிமேஷன் திரைப்படங்களிலும் பயன்படுத்தப்படும் வகைமையையும் காண்போம்.


-தொடரும்.