Tuesday, March 31, 2020

நான் எப்படி ஒளிப்பதிவாளனானேன்..! (பாகம் 01)



பனிரெண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வின் கடைசி தேர்வை எழுதிவிட்டு.. பல மாதங்களாக கட்டுப்பாடாக படித்தக் ளைப்பு போக (!?), ஒட்டுமொத்தமாக பள்ளித்தோழர்கள் அனைவரும், ஒரு திரைப்படத்திற்கு போனோம். காலையில் தேர்வு முடிந்து, மதியம் திரைப்படம்

கமல் நடிப்பில், பாலுமகேந்திரா இயக்கத்தில்சதிலீலாவதிதிரைப்படம் அது. கமல் படம்.. கமல் ரசிகன்.. அதுவே போதுமானதாக இருந்தது, அப்படத்திற்கு போவதற்கு. சிரித்து சிரித்து மகிழ்ந்தோம் என்பது மட்டும் நினைவிலிருக்கிறது. படம் மதியம் 2.30 துவங்கி மாலை 5.30 மணிபோல் முடிந்தது. நண்பர்களுக்கு விடை கொடுத்தோம். நெருங்கிய நண்பர்கள் நான்கு ஐந்து பேர் மட்டும், மீதமிருந்தோம். எங்களுக்கு தேர்வு முடிந்த ளைப்பு இன்னும் போகவில்லை. கலைப்பைப் போக்க வேறெதேனும் செய்ய வேண்டியதாக இருந்தது



நீங்கள் கற்பனை செய்யும் அளவிற்கெல்லாம்.. அன்றை நாட்கள் இல்லை. எங்கள் கலைப்பை போக்க, எங்களை மகிழ்விக்க எங்களுக்கு அப்போது இருந்த ஒரே வழி, ஒரே மார்கம்.. திரைப்படம் பார்ப்பதுதான். ஆகவே.. மறுபடியும் இரவுக் காட்சி திரைப்படத்திற்கு போவதென்று முடிவு செய்தோம். ஆனால் நாங்கள் இருந்தசெஞ்சியில்அப்போதுசரவணாமற்றும்ரங்கநாதாஎன்ற இரண்டு திரையரங்குகள் தான். அப்போது இன்னொரு திரையரங்கில் என்னப்படம் ஓடியது என்று நினைவிலில்லை. ஆனால் அது நாங்கள் பார்க்க ஆர்வம் காட்டாதா ஏதோ ஒரு படமாகத்தான் இருக்கும். காரணம், நாங்கள் செஞ்சியில் இருந்து முப்பது கிலோ மீட்டர் தூரத்திலிருந்ததிருவண்ணாமலைக்குசென்று படம் பார்ப்பது என்று முடிவு செய்தோம்

திருவண்ணாமலைக்கு நாங்கள் சென்றடைந்த போது, இரவுக்காட்சி துவங்கி விட்டிருந்தது. படம் துவங்கி அரை மணி நேரம் கடந்துதான் திரையரங்கிற்குள் சென்றோம். அது அப்போதைய ‘VBC’ திரையரங்கம். திருவண்ணாமலையில் அப்போது சிறப்பான தியேட்டர் அது. பெரியது. ஒளியும், ஒலியும் சிறப்பாக இருக்கும். நாங்கள் தாமதமாக திரையரங்கிற்குள் நுழைந்தது என் வாழ்வில் பெரும் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்று எனக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை

நாங்கள் உள்ளே நுழைந்தபோது, ஒரு பாடல் காட்சி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மிகப் பிரபலமான பாடல் அது. காதல் பாடல். தமிழகத்தை மட்டுமல்ல, இந்தியா முழுவதும் பிரபலமானப் பாடல். அப்பாடல் காட்சி, படமாக்கப்பட்ட விதம் எல்லோரையும் கவர்ந்தது. அப்பாடல், அதல் இழையோடும் காதல், அதை பாடிய விதம், அதில் நடித்திருந்த நடிகர்கள் என எல்லாமே வசிகரித்தது. எனக்கும் அப்படித்தான்

வெளியே இருந்து உள்ளே நுழைந்த போது, பெரியத்திரையில் அப்பாடல் காட்சி கண்களுக்கு முன்னே விரிந்த, ‘அக்கணத்தைஎன்னால் இப்போதும் மறக்க முடியாது. சட்டென்று நம் நாசியில் நுழையும் நறுமணம் போன்று.. மனதெங்கும் அக்காட்சியின் அழகு பரவியது. ஒரு அற்புதமான பரவச உணர்வை ஏற்படுத்தியது. இருட்டில் இடம் தேடி அமர்ந்தோம். அப்பாடல் காட்சியில் ஒவ்வொரு சுடுவும்(ஷாட்) என்னை வசிகரித்தன. ஐஸ் கிரிமை ருசித்து உண்ணும் சிறுவனைப்போல ஆனேன். பாடல் காட்சி முடிந்து திரைப்படம் தொடர்ந்தது. அப்படமும், அப்படத்தின் ஒளிப்பதிவும், இசையும் என்னை பெரிதாக ஆட்கொண்டனபடம் முடிவதற்குள்ளாக.. எனக்குள் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்திருந்தேன்.

அது...

நான் ஒரு ஒளிப்பதிவாளனாக வேண்டும்

ஆம் நண்பர்களே.. பனிரெண்டாம் வகுப்பு முடிந்து, அடுத்து என்ன செய்வது என்ற கேள்விக்கு பல்வேறு ஆலோசினைகள் இருந்தது. என்ஜினியரிங் படிப்பது, அது இல்லை என்றால் இயற்பியல் படிப்பது, கம்பியூட்டர் சயின்ஸ் படிப்பது, ஐபிஸ் படிப்பது என்று பல விருப்பங்கள் கொண்டிருந்தேன். இராணுவத்தில் சேர வேண்டும் என்று கூட ஒரு  திட்டம் இருந்தது

இச்சூழலில் தான் அப்படத்திற்கு போனோம். அப்படம் என் வாழ்க்கையை திசை மாற்றியது. குறிப்பாக சொல்ல வேண்டுமானால்அப்பாடல்என் வாழ்க்கையை மாற்றியது. படத்தின் துவக்கத்திலேயே சென்றிருந்தால் கூட இத்தகைய தாக்கம் எனக்கு ஏற்பட்டிருக்குமான என்பது சந்தேகமே. வெளியே இருந்து பரபரப்பாக உள்ளே நுழைந்தவனுக்கு அப்பாடல் காட்சியின் அழகு பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது

உயிரே.. உயிரே என்பது அப்பாடல். அரவிந்த் சாமி, மணிஷா கொய்ராலா நடிப்பில், மணிரத்னம் இயக்கியபம்பாய்திரைப்படம் அது. அப்படத்தின் கதை, இசை, நடிப்பு, நாயகி, பாடல்கள், பாடகர்கள் என பலதையும் அன்றைய தமிழகம் கொண்டாடியது. என்னை அதன் ஒளிப்பதிவு வசிகரித்தது. அதன் ஒளிப்பதிவாளர்ராஜூவ் மேனன்பெரிதும் பாராட்டப்பட்டார்


அப்படமே.. இன்று ‘விஜய் ஆம்ஸ்ட்ராங்’ எனும் நான்ஒளிப்பதிவாளனாக இருப்பதற்கான விதை.











——

எல்லோருக்கும் ஒரு வாழ்க்கை உண்டு. நாம் ஒவ்வொருத்தரும், அவரவர் துறையில் முன்னேறி வர பல்வேறு நிலைகளை கடந்து வந்திருக்கிறோம். குறிப்பிட்ட இலக்கை அடைந்த பிறகு, திரும்பிப் பார்த்தால் நீண்டு கிடக்கும் நெடிய பாதை ஒன்று எல்லோர் வாழ்விலும் இருக்கிறது. அப்பாதையில் நல்லது கெட்டதும் கலந்துதான் இருக்கிறது. எதுவும் உயர்ந்ததில்லை, எதுவும் தாழ்ந்ததில்லை. எனினும் அப்பாதையின் அனுபவம் தந்த பாடம் பெரிது

அவ்வனுபவத்தை, நாம் அடுத்த தலைமுறைக்கு கடத்த எப்போதும் முயல்கிறோம். வரும் தலைமுறையை வழி நடத்த அது உதவலாம் என்று நம்புகிறோம். தமக்கு கிடைக்கும் வாய்ப்பைப் பொறுத்து, அதை தன் பிள்ளைகளுக்கோ, தன் மாணவர்களுக்கோ கடத்துகிறோம்

என் அனுபவத்தைநான் எப்படி ஒளிப்பதிவாளனானேன்என்பதைப்பற்றி, எழுத நினைக்கிறேன். திரைப்படமென்னும் மாபெரும் துறைக்குள் நுழைய, பலரும் முயல்கிறார்கள். அதன் இரும்பு கதவுகள் அவ்வளவு சுலபத்தில் திறப்பதில்லை. அதன் கோட்டை சுவரை கடந்து உட்செல்வதும் அத்தனை இலகுவானதில்லை. அது ஒரு போராட்டம், அது ஒரு வாழ்க்கை

ஆம்.. அது ஒரு முழுமையான வாழ்க்கை. திரைப்படமென்று மாய உலகம் உங்களின் முழு வாழ்க்கையையும் அடகு வைக்க கோரும்

பேர், புகழ், பணம், செல்வாக்கு, கலை, கற்பனை, படைப்பாக்கம், ஆத்ம திருப்தி என எதை வேண்டுமானாலும் ஒரு பக்க தராசில் வையுங்கள்.. மறுபக்கம் அதற்கு ஈடாக உங்கள் வாழ்க்கை முழுவதையும் வைக்க வேண்டியதிருக்கும் என்பதை மறந்து விடாதீர்கள்.

அப்படி என் வாழ்க்கையில் நான் கடந்து பாதை, படித்த புத்தகம், கேட்ட இசை, பார்த்த படம், பயின்ற பாடம், பயணித்த தூரம் என பலவற்றை உங்களோடு பகிர்ந்துக்கொள்ள நினைக்கிறேன். நான் ஒரு ஒளிப்பதிவாளனாக தகுதி அடைய என்னவெல்லாம் செய்தேன் என்பதே இதன் உட்பொருள். ஒருவிதத்தில் இது என் சுயபுராணமும் கூட

இன்றையஎன்னைதெரிந்தவர்களுக்கு, நான் கடந்து வந்தப் பாதையை அடையாளம் காட்ட முயல்கிறேன். இதில் உங்களுக்கு ஏதேனும் பயன் இருக்கலாம்.. அல்லது இல்லாமலும் போகலாம். எவ்வித உத்தரவாதமும் இல்லை. திரைத்துறைக்குள் நுழைய விருப்பம் கொண்டவர்களுக்கு இதில் ஏதேனும் வழிகாட்டல் கிடைக்கலாம். செய்ய வேண்டியவைகள், செய்யக்கூடாதவைகள் என்று எதாவது தட்டுப்படலாம்

ஆர்வம் கொண்டவர்கள் பின் தொடருங்கள்

வரலாறு என்பது.. அரசுக்கும் நாட்டுக்கும் மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் உண்டு😀😁😜 இது என் வரலாறாகவும் இருக்கலாம். உங்கள் வரலாறும் சொல்லுங்கள் பரிமாரிக்கொள்வோம்.




Saturday, March 28, 2020

புகைப்படம் எனும் கலை: வரலாறும் வளர்ச்சியும் (பாகம் 01)



மனித வரலாற்றில், தொடர்ச்சியாகக் காணக்கிடைக்கும் ஒரு செயல், பதிந்து வைத்தல். மனிதன் தான் கண்டவற்றை, கடந்து வந்தவற்றை, உணர்ந்தவற்றை ஏதோ ஒரு ஊடகத்தைப் பயன்படுத்தி பதிந்து வைத்திருக்கிறான் காலம் தோறும். ஆரம்பம் முதலே, குகை ஓவியமாக, சிற்பமாக, பாடலாக தன் வாழ்வை பதிந்து வைக்கும் பழக்கம் மனிதனுக்கு இருந்து வந்திருக்கிறது. தன் வாழ்வில், தான் கடக்கும் சிறந்த கணங்களை, அனுபவத்தை, உணர்வைப் பதிந்து வைத்து, ரசிக்கும் பழக்கம் மனிதனுக்கு எப்படி உண்டாகிருக்கும் என்று யோசித்தோமானால்..

மனிதனுக்கு எல்லாமே கடந்த காலம்தான். கடந்துபோன காலங்களை அவனால் கைவிடவே முடிவதில்லை. வாழ்க்கை என்பது நிகழ்காலத்தின் அடிப்படையில் நிகழ்வது. இந்த கணம் மட்டுமே அதற்கு சாத்தியம். கடந்த கணங்களைப்பற்றி அது கவலை கொள்வதேயில்லை. முந்தைய கணத்தின் ஆதிக்கம் அல்லது விளைவு, நிகழ் கணத்தினை பாதிக்கும் என்றானாலும், அது இயற்கைக்குத்தான் பொருந்துகிறது. வாழ்விற்கல்ல. இயற்கை, அதன் முந்திய நிகழ்வின் அடிப்படையில் தன்னை தகவமைக்கிறது, வடிவமைக்கிறது. அது, தட்ப வெப்ப மாற்றமாகட்டும், மழையாகட்டும், சிறுதுளி பெருவெள்ளமாகுவதாகட்டும், மரம், கொடி, புல் வளர்வதாகட்டும், செடி பூப்பதாகட்டும், காய் கனிவதாகட்டும், வண்டுகள் தேன் சேகரிப்பதாகட்டும், புழு பட்டாம்பூச்சியாக உருமாறுவதாகட்டும், கருத்தரித்தலாகட்டும்.. எல்லாம், எல்லாம் முந்தைய நிகழ்வின் தொடர்ச்சிதான். இயற்கை அதை அனுமதிக்கிறது. முந்தைய நிகழ்வின் தொடர்ச்சியாக நிகழ்காலம் இருப்பதை

மனிதனும் அப்படியே இயங்க விரும்புகிறான். முந்திய கணத்தின் தாக்கம் அவனுக்கு இருந்துக்கொண்டே இருக்கிறது. கடந்த காலத்தின் அனுபவத்தை அவனால் கைவிட முடிவதில்லை. அது கொடுத்த சுகம், உணர்வு, சோகம், பாடம், அறிவு என்று ஏதோ ஒன்று நிகழ்காலத்தை கடக்க அவனுக்கு அவசியமாக இருக்கிறது. காலம் காலமாக மனிதன் அப்படித்தான் வாழ்ந்து வந்திருக்கிறான். கடந்த காலத்தின் மிச்சம் அல்லது தொடர்ச்சி எப்போதும் இருந்து கொண்டே இருக்கிறது அவனிடம்

பொதுவாக நாம் அனுபவங்களை இரண்டு விதமாக சேகரிக்கிறோம். ஒன்று தகவல்களாக மற்றொன்று உணர்வாக. தகவல்களை சேகரித்து, அதற்கு அறிவு என்று பெயரிட்டு பாதுகாப்பதை மூளை என்னும் உறுப்பு எடுத்துக்கொள்கிறது. உணர்வுகளைச் சேகரித்து அதையே தன் அடையாளமாக நிலை நிறுத்திக்கொள்கிறது உருவமற்ற அரூப மனம். அறிவுக்கு, தகவல்கள் வேண்டும். தகவல்களின் தொகுப்பே அதன் வளர்ச்சியைக் குறிக்கிறது. மனதிற்கு நினைவுகள் வேண்டும். அதுவே அதனை சாஸ்வதமாக்குகிறது

எது எப்படியோ.. இன்றும் அத்தகைய பழக்கம் நம்மிடையே இருப்பதை நாம் மறுப்பதிற்கில்லை. அதன் நவீன வடிவங்களில் ஒன்று.. புகைப்படங்கள் எடுத்தல். ஆமாம், இன்று நாம் எடுத்து தள்ளும் புகைப்படங்களுக்கு பின் இருக்கும் உந்து சக்தி நம் முன்னோர்களிலிருந்து வந்தது. ஆதி காலத்து பழக்கம் அது என்றும், மனித மனதின் இருப்புக்கு அவசியாமானது அது என்றும் புரிந்துக்கொண்டால், ‘செல்ஃபியாகஎடுத்து தள்ளும் இன்றைய தலைமுறையைக் குறை சொல்லமாட்டோம் அல்லவா(?!).

சரி, விஷயத்திற்கு வருவோம்.. இன்றைய காலகட்டத்தில் மிக அதிகமாக வீணடிக்கப்படும் சக்தி அல்லது செயல் எது என்று எடுத்துக்கொண்டால், அது புகைப்படங்களாகத்தான் இருக்கும். டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சியால், எல்லோர் கையிலும் கேமரா இருக்கிறது. நீங்கள் விரும்பினாலும், விரும்பாவிட்டாலும் செல்ஃபோன் வடிவில் அது உங்கள் பாக்கெட்டில் இருக்கிறது. அப்புறம் என்ன? படங்களை எடுத்து தள்ள வேண்டியதுதானே..!? 

ஆயினும், புகைப்படம் என்னும் கலைக்கு ஒரு வரலாறு இருக்கிறது. நீண்ட நெடிய வளர்ச்சிப் பாதை ஒன்று இருக்கிறது. காலகட்டங்கள் பலவற்றை கடந்து வந்திருக்கிறது அது. தன் வழி எங்கும் பல நிகழ்வுகளை அது பதிவு செய்து வந்திருக்கிறது. மனித மனங்களிலிருந்து என்றென்று அகல முடியாத, அகற்ற முடியாத பல காட்சிகளையும், வரலாற்றில் நீங்கா இடம் பெற்ற நிகழ்ச்சிகள், மாமனிதர்கள் என்று எண்ணிலடங்கா பதிவுகள் அதன் வரலாற்றுச்சுவட்டில் உண்டு. மேலும் அக்கலை தன் போக்கில் வளர்ச்சியும் அடைந்து வந்திருக்கிறது. ‘கேமரா அப்ஸ்குரா’ (camera obscura )-இல் துவங்கிய அதன் பயணம் இன்றுமெகா ஃபிக்சல்’ (megapixel) எண்ணிக்கையில் வந்து நிற்கிறது

1830-இல் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கலை இது. இன்று, அதன் கருவிகள் மட்டுமே பல பில்லியன் டாலர் வருவாயைத் தரக்கூடிய பெருந்தொழிலாக வளர்ச்சி அடைந்திருக்கிறது. அதற்குக் காரணமாக இருந்த ஆதிகாலத்து கருவியானகேமரா அப்ஸ்குரா’ (Camera Obscura) 13 அல்லது 14 ஆம் நூற்றாண்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகிறது. ஆயினும் பத்தாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த அரேபிய ஆய்வாளர்ஹாசன் இபின் ஹாசன்’ (Hassan ibn Hassan) அவர்கள், தன் குறிப்பொன்றில் இன்றைய அனலாக் கேமரா (analogue photography) செயல்படும் தொழில்நுட்பத்தை ஒத்த ஒரு நுட்பத்தைப்பற்றி விவரித்திருக்கிறார்



கேமரா அப்ஸ்குரா என்பது, அடிப்படையில் ஒரு கருப்புப் பெட்டி, அதில் ஒரு பக்கம் துளையொன்று இடப்பட்டிருக்கும். அதன் வழி ஊடுருவி வரும் ஒளியானது, பெட்டியின் அடுத்த பக்கத்தில் பிம்பத்தை உருவாக்கும். இந்த அடிப்படைத் தொழில்நுட்பம் இன்றைய கேமராக்களுக்கும் பொருந்தும். துளைக்கு பதில் லென்ஸ் வைத்திருக்கிறோம். லென்ஸின் வழி ஊடுருவி வந்த ஒளியை பதிவு செய்ய, முன்பெல்லாம் படச்சுருள், இப்போது சென்சார் அவ்வளவுதான். அடிப்படை என்னவோ அதேதான்

பதினாறாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தஜியோவானி’ (Giovanni Battista della Portacentury) என்னும் அறிஞர், கேமரா அப்ஸ்குராவைப் பயன்படுத்தி, எப்படி ஓவியம் வரைவதை இலகுவாக்கலாம் என்று எழுதினார்.   


வெளியே நிற்கும் நபரை, ஒரு துளையின் மூலம் பிரதிபலித்து, அதை ஓவியம் வரையும் கேன்வாஸ் மீது விழச்செய்து படம் வரைய உதவுவது. இது ஓவியம் வரைவதை இலகுவாக்கியது. இங்கே, கேமரா அப்ஸ்குரா ஒரு அறையைப்போன்று பெரியது. ஆனால், இதை யாரும் அங்கீகரிக்கவில்லை. ஜியோவானி மந்திரவித்தைகள் செய்வதாக குற்றம் சாட்டி, தண்டித்தார்கள். மறுமலர்ச்சி (Renaissance) காலகட்டத்தில் பல ஓவியர்கள் இந்த நுட்பத்தை பயன்படுத்தினார்கள், என்றாலும் யாரும் அதை வெளிப்படையாக ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. தாங்களும் குற்றம் சாட்டப்படுவோம் என்பது ஒருபுறமெனில், இது ஒரு ஏமாற்று வேலை என்று பலரும் நம்பியதும் ஒரு காரணம்.

ஆரம்பத்தில் புகைப்படத்துறையை ஒரு கலையாக யாரும் கருதவில்லை. சொல்லப்போனால், அது நுண்கலைகளை அழிக்க வந்ததாக கருதினார்கள். புகழ்பெற்ற ஓவியர்களானலியானர்டோ’ ‘ மைக்கேலேஞ்ஜலோ’ (Leonardo, Michelangelo) போன்றவர்கள் புகைப்படக்கலையின் நுணுக்கத்தை தன் ஓவியங்களில் பயன்படுத்தினார்கள் என்று நம்பப்படுகிறது.

கேமரா அப்ஸ்குராவின் எளிய வடிவம் ‘Pinhole Camera’ என்றழைக்கப்பட்டது. ஒளிப்புகா கருப்பு பெட்டி, அதில் ஒரு பக்கம் துளை ஒன்றிருக்கும், மறுபக்கம் பிம்பத்தைப் பதிவு செய்யும் வேதிப்பொருட்கள் பூசப்பட்ட காகிதம் அல்லது தகடு இருக்கும். இதுவே கேமராவின் ஆரம்ப வடிவம்



உலகின் முதல் புகைப்படம்:

இத்தனை ஆண்டுகளாக பாதுகாக்கப்பட்டு, இன்று நாம் பார்ப்பதற்குக் கிடைக்கும் உலகின் முதல் புகைபடம் என்ற பெருமையை இப்படம் பெறுகிறது. ‘View from the Window at Le Gras’ என்ற பெயருடைய இப்படம் 1826 அல்லது 1827 ஆம் ஆண்டுவாக்கில் பிரஞ்சு கண்டுபிடிப்பாளர்ஜோசப் நியெப்ஸ்’ (Joseph Niepce) அவர்களால் எடுக்கப்பட்டது. அவருடைய எஸ்டேட்டின் வெளிபுறப்பகுதியையும் கட்டிடத்தின் சுவரையும் சன்னல் வழியாக படம் பிடித்திருக்கிறார்



அப்போதைய தொழில்நுட்பத்தில், இக்காட்சியைப் பதிவு செய்ய எட்டு மணி நேரம் தேவைப்பட்டிருக்கிறது (பல நாட்கள் ஆகின என்று சொல்லும் ஒரு ஆய்வாளரும் உண்டு). ஒரு காட்சியின் ஒளியை ‘Camera Obscura’-வைப் பயன்படுத்தி ஒன்றுகுவிப்பது எப்படி என்று தெரிந்துவைத்திருந்த மனிதர்களுக்கு அதைப் பதிவுசெய்வது எப்படியென்று தெரியவில்லை. அங்கேதான் ஜோசப் நியெப்ஸ் ஒரு புதிய முயற்சியை மேற்கொண்டார். "Bitumen of Judea" என்றழைக்கப்பட்ட, பெட்ரோலில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒருவகை தாரை ஒரு தகட்டில்(6.4 in × 8.0 in) பூசி, அதன் மீது கேமரா அப்ஸ்குராவைப் பயன்படுத்தி ஒளியை விழச்செய்தார். அத்தாரின் மீது ஒளி விழுந்த பகுதி கெட்டியாகியது. பிறகு வெள்ளை பெட்ரோலில் கழுவிப்பார்த்தபோது, மற்ற பகுதி கரைந்துப்போய், இத்தகைய காட்சி வடிவம் தங்கியிருந்தது. இந்த தகட்டை இன்றைய நெகட்டீவைப்போல (negative) பயன்படுத்தி, இதிலிருந்து மை பூசி பிரதி எடுத்திருக்கிறார்கள். அதற்கு  ‘Heliography’ என்ற தொழில்நுட்பம் பயன்பட்டிருக்கிறது. அதிக எடை கொண்ட தகடு மற்றும் எடுத்துக்கொள்ளும் நேரம் அதிகமாக இருந்ததுதான் இதிலிருந்து சிக்கல்



(அந்த தகடு)

1839 இல் சர் ஜான் ஹெர்ச்செல் (Sir John Herschel) என்ற கண்டுபிடிப்பாளர் இத்தகட்டுக்குப் பதில் கண்ணாடியால் ஆன நெகட்டீவை கண்டுபிடித்தார். அதே ஆண்டு, கிரேக்க வார்த்தைகளான ‘Fos’ (ஒளி) மற்றும் ‘Grafo’ (வரைதல்) ஒன்றிணைத்து போட்டோகிராஃபி (Photography) என்ற பதத்தை உருவாக்கினார். ஒளியால் வரைதல்! ஒளியோவியம்! நல்லாயிருக்கில்ல..!

தொழில்நுட்பம் கொஞ்சம் வளர்ந்திருந்தபோதும், புகைப்படம் எடுத்தல் வளரவில்லை. அதற்கு பல  ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டது. அப்போது எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள் பெரும்பாலும் வசதி வாய்த்தவர்கள் தங்களை எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படங்களாகத்தான்(Portraits) இருந்தது. பல கண்டுபிடிப்புகள், மேம்படுத்தல்களுக்குப் பிறகு, 1888-இல் நமக்கெல்லாம் நன்கு பரிச்சயமான கொடாக் (Eastman's Kodak) நிறுவனம் உதயமாயிற்று. அது அறிமுகப்படுத்திய ஒரு கேமராதான் இன்று நாம் எல்லோரும், கேமராவும் கையுமாக அலைவதற்குக் காரணமாக இருந்தது
————————

பின் குறிப்பு

வரும் கட்டுரைகளில், கேமரா என்னும் கருவி வடிவமைக்கப்பட்டு, தொடர்ச்சியாக அதன் தொழில்நுட்பங்கள் வளர்ந்து வந்ததையும், புகைப்படம் என்னும் கலை அதன் எல்லைகளை விரித்துக்கொண்டு வந்ததையும் பற்றி விரிவாக பார்ப்போம். கூடவே அதன் வரலாற்றுச் சுவடையும் ஒவ்வொன்றாக பார்ப்போம்.

[அதற்கு முன்பாக உங்கள் வாழ்வில் மறக்க முடியா புகைப்படத்தை, அதன் காரணங்களோடு எங்களுக்கு அனுப்பி வையுங்கள். அது உங்கள் வாழ்வு சம்பந்தப்பட்டதாகவோ அல்லது வரலாற்று நிகழ்வாகவோ கூட இருக்கலாம்.]

imageworkshops.in@gmail.com

www.imageworkshops.in
www.vijayarmstrong.com