Friday, March 19, 2010

Cinema: Film Vs Digital

ஒரு திரைப்படத்தை ஃபிலிமில் (Film) எடுக்கலாமா, 'டிஜிட்டலில்'(Digital) எடுக்கலாமா என்றெல்லாம் இன்று ஆலோசிக்கப்படுகிறது. டிஜிட்டல் என்பது புதிய தொழில்நுட்பம்தான், அது வளர்ச்சியைக் குறிக்கிறது என்பதும், துறையை மேம்படுத்தும் என்பதும் உண்மைத்தான்.  டிஜிட்டல் நாளுக்கு நாள் வளர்ந்துகொண்டே போவதும், வருங்காலம் முழுதும் டிஜிட்டலாக மாறிவிடும் என்பதையும் நாம் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.


ஆனால் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சி என்ன? அதன் வளர்ச்சிப்பாதை என்ன? இன்று நமக்குக் கிடைக்கும் தொழில்நுட்பம் எத்தகையது? என்பததைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், ஃபிலிமுக்கும் டிஜிட்டலுக்குமான ஆதார வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.




super 16mm

super 16mm :

Super 16mm என்பதிற்கும் 16mm க்கும் என்ன வித்தியாசம்? இரண்டும் ஒன்றா? என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள நாம் முதலில் இரண்டு விசயங்களைப் பார்க்க வேண்டும்.

Tuesday, March 16, 2010

D.I என்றால் என்ன?

D.I என்றால் என்ன?
Digital Intermediate - 'டிஜிட்டல் இண்டர்மிடியேட்' என்பதன் சுருக்கம்தான்  D.I.

வழக்கமாக, திரைப்படத் தயாரிப்பில் படத்தொகுப்பிற்கும் (editing), பிரதியெடுத்தலுக்கும் (Printing) இடையில் நடக்கும் செயலை 'இண்டர்மீடியேட்' என்கிறார்கள். அதாவது இதற்கும் (editing) அதற்கும் (printing) இடையில் அல்லது நடுவில் என்பதை குறிக்கும் ஆங்கிலச் சொல் 'இண்டர்மீடியேட்'.

சரி, இங்கு அவ்விரண்டுக்கும் நடுவில் என்ன நடக்கிறது..!?

ஒரு படத்தின் படத்தொகுப்பு வேலை முடிந்தவுடன் தேவையானVisual Effects / Optical Works- இருப்பின், அதாவது ஒரு படத்தின் மீது இன்னொரு படத்தை பொருத்துவது (super impose), படத்தை இருட்டிற்குக் கொண்டுச் செல்வது (Fade out), இருட்டிலிருந்து துவங்குவது (Fade In) போன்ற வேலைகள் இருந்தால், முன்பெல்லாம் ஆப்டிக்கல் (optical) முறையில் செய்வார்கள். இந்த வேலைகளைச் செய்வதற்கான சிறப்பு கருவிகள் உண்டு. அதை கையாள்வதற்கான சிறப்பு பயிற்சி பெற்ற வல்லுனர்களும் உண்டு. இந்த ஆப்டிக்கல்ஸ் வேலை எப்படி நடைபெறுகிறது என்பதை விளக்க தனியே ஒரு கட்டுரை எழுதவேண்டும். மேலும் அம்முறை இப்போது நடைமுறையில் இல்லை. அவ்விடத்தை கணினிகள் வந்து நிரப்பி விட்டன. ஆகையால் அதைத்தாண்டிச் செல்வோம்.

சிறப்புக் கருவிகளைக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் Visual Effects / Optical Works  காட்சிகளை பிரதி எடுக்க, பல படிநிலைகளைத் தாண்டி வரவேண்டும். கடைசியாக ‘Intermediate Negative' என்று சொல்லப்படும் சிறப்பு நெகட்டிவில் அதை பதிவு செய்வார்கள். அதிலிருந்துதான் பிரதி எடுக்க முடியும். அதிலிருந்து பிரிண்ட் போடுவதற்கு முன்பாக ஒளிப்பதிவாளர் நெகட்டிவில் இருக்கும் ஷாட்டுகளுக்கு வண்ணத்தை ஒழுங்கு படுத்தவேண்டும் (color correction). இதை லேபில் (lab) 'போட்டோ கெமிக்கல்' (photo-chemical process) முறையில் செய்வார்கள். இப்போது இச்செயல்கள் அனைத்தும் டிஜிட்டலாகச் செய்யப்படுகிறது. ஆகவே அப்பணியை 'டிஜிட்டல் இண்டர்மிடியேட்' (Digital Intermediate) என்று அழைக்கிறோம். தேவையான Visual Effects/Optical Worksமற்றும் வண்ண நிர்ணயித்தலை இப்போது கணினியின் துணைகொண்டு செய்துவிடுகிறோம். இந்த Visual Effects’ என்பதற்கு, தற்போது 'Computer Graphics' (CG) என்ற புதிய துறையே உருவாகிவிட்டதை நாம் அறிவோம்.  

கணினியின் துணை கொண்டு வண்ணம் நிர்ணயித்தலை சிறப்பாகவும் மேன்மையாகவும் செய்ய முடிகிறது. ரசாயன முறையில் செய்ததை விடவும் இப்போது அதிக சாத்தியங்கள் கிடைக்கின்றன. கைகளால் ஓவியம் வரைவதற்கும் கணினியின் துணை கொண்டு ஓவியம் வரைவதற்குமுள்ள வித்தியாசத்தைப் போன்றது இது என்பதை நீங்கள் சுலபமாக புரிந்துக் கொள்ள முடியும் என்று நினைக்கிறேன்.

D.I ஏன் செய்ய வேண்டும்? அதன் தேவை என்ன?

D.I வருவதற்கு முன்பெல்லாம் படம் எடுக்கவில்லையா? அப்போதும், நல்ல திரைப்படங்கள் வந்திருக்கின்றன. அழகாக ஒளிப்பதிவும் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அப்படியிருக்க இப்போது D.I.-இன் தேவை என்ன?

வழக்கமான 'போட்டோ கெமிக்கல்' முறையில் எந்தச் செயலின் பலனையும் உடனே பார்க்கமுடியாது. அது 'Process' செய்யப்படவேண்டும். பிரதி எடுத்துதான் பார்க்கமுடியும். அதாவது காத்திருக்கவேண்டும். சில சமயங்களில் சிறு மாற்றங்களைக்கூட செய்யமுடியாமல் போகும். ஆனால் D.I. முறையில் நாம் செய்யும் செயலையும், பலனையும் உடனே பார்க்க முடியும். தேவைப்பட்டால் மாற்றங்களை உடனுக்குடன் செய்யமுடியும். நேரம் விரையமாகாமல்.

எந்தத் துறையை எடுத்துக் கொண்டாலும், புதிய தொழில்நுட்பங்கள் அறிமுகப்படுத்தப்படுவது, அவ்வேலையை சுலபமாகவும், விரைவாகவும், மேன்மையாகவும் செய்யவே பயன்படுகிறது.

அதே போல்தான் இதுவும் ஒரு புதிய தொழில்நுட்பம். ஒளிப்பதிவாளரும், இயக்குனரும், படத்தொகுப்பாளரும் இதைப்பயன்படுத்தி Color correction , Visual effects, CG போன்ற வேலைகளை விரைவாகவும், நேர்த்தியாகவும் செய்யமுடிகிறது. எப்படி படத்தொகுப்பை மூவியாலாவிலிருந்து 'Avid'-க்கு மாற்றினோமோ அது போலத்தான் இதுவும்இன்னும் சிறிது காலத்தில் D.I. செய்யாமல் படங்கள் வெளிவரமுடியாது என்ற நிலை வரும்.

D.I.-இன் செயல்முறையை புரிந்துக்கொள்ள, வழக்கமாக ஒரு திரைப்படம் தயாராவது எப்படி என்பதை தெரிந்துக்கொள்ள வேண்டும்.

சூட்டிங்கில் எடுத்த நெகட்டிவை, லேபில் (Lab) கொடுத்து டெவலப் (Develop) செய்தபிறகு, அதை டெலிசினி (Telecine) செய்வார்கள். டெலிசினி என்பது ஃபிலிமை வீடியோவாக மாற்றுவது. இப்படி டெலிசினி செய்யும் போது நெகட்டிவில் பதிக்கப்பட்டிருக்கும் 'keycode'-ஐயும் பதிவுசெய்து கொள்வார்கள். இந்த keycode என்பது நெகட்டிவின் நீளத்தையும் அதிலிருக்கும் ஒவ்வொரு frame -ஐயும் குறிக்கும் குறிச்சொல்லாகும் (தகவல்கள்/ Datas).

இந்த தகவல்களோடு விடியோவை கணினியில் (Avid or FCP) ஏற்றிக் கொள்வார்கள். அதேபோல, படப்பிடிப்புத்தளத்தில் எடுக்கப்பட்ட ஒலியையும் கணினியில் ஏற்றிக்கொண்டு, படத்தொகுப்பு செய்வார்கள்படத்தொகுப்பு முடிந்தவுடன், keycode-ஐப் பயன்படுத்தி EDL எடுப்பார்கள். ‘Edit decision list’ என்பதன் சுருக்கம்தான் EDL.

இந்த EDL-இல் படத்தில் நாம் பயன்படுத்திய  ‘காட்சித் துண்டுகள் (Shots) பற்றிய தகவல் இருக்கும். அதைக் கொண்டு நெகட்டிவ் கட்டிங் (Negative Cutting) செய்வார்கள். (மனிதர்கள் கத்திரிக்கோலைக்கொண்டு நெகட்டிவிலிருந்து தேவையான ஷாட்டுகளை  துண்டித்து எடுப்பதற்கான பெயர் இதுஅதாவது நமக்குத் தேவையான shots- மட்டும் தனித்தனியாக மூல நெகட்டிவிலிருந்து பிரித்தெடுத்து ஒன்றாக இணைத்து முழுநீளப் படமாக உருவாக்குவார்கள். பிறகு இந்த நெகட்டிவைத்தான், வண்ணம் ஒழுங்கமைத்து, Visual Effects - சேர்ப்பார்கள். மறுபுறம் ஒலி நெகட்டிவும் (sound negative) தயாராகிவரும். இவை இரண்டையும் பயன்படுத்தி பிரதி எடுப்பார்கள். அந்த பிரதியே நாம் திரையரங்குகளில் பார்க்கிறோம்.         

D.I. செயல்முறை:

இப்போது D.I. முறையில், எடிட்டிங் முடிந்தவுடன் EDL- அப்படியே கணினியில் ஏற்றி விடுகிறார்கள்கணினி, EDL- பயன்படுத்தி நாம் பயன்படுத்தி இருக்கும் shots- மட்டும் 2k அளவில் scan செய்து எடுத்து விடுகிறது. அவை டிஜிட்டலாக சேர்த்து வைக்கப்படுகிறது. நாம் இந்த ஷாட்டுகளில் தேவையான 'Visual Effects, CG' சேர்த்துக் கொண்டு, வண்ணத்தை ஒழுங்கமைத்துக் கொடுத்துவிடவேண்டும். அந்த டிஜிட்டல் files -ஐ நெகட்டிவாக மாற்றிக் கொடுத்து விடுவார்கள். இதை நாம் 'Sound Negative'-வோடு சேர்த்து பிரதி எடுத்துக் கொள்ளலாம்.  

இந்த முறையில் என்ன லாபம்?.
1. மனிதர்கள் 'Negative Cutting' செய்யாததனால், மூல நெகட்டிவில் (Master Negative) எவ்வித பாதிப்பும் வராது.
2. நெகட்டிவில் கோடுகளோ, புள்ளிகளோ விழாது.
3. வண்ணத்தை நம் கற்பனைக்கும், கதைக்கும் தகுந்த விதத்தில் ஒழுங்கமைக்கலாம்.
4. இயக்குனரிடமும், படத்தொகுப்பாளரிடமும் காட்டி, கருத்துகளைப் பெறமுடியும். அதன் மூலம் மாற்றங்களை உடனுக்குடன் செய்யமுடியும். பழைய முறைப்படி பிரதிக்காகக் காத்திருக்க வேண்டாம்.
5. TV, HD, Digital Print, Negative என எந்த வகையில் வேண்டுமானாலும் நம் படத்தை வெளியிடலாம்.

D.I என்பதற்கும் ‘Reverse Telecine’ க்கும் என்ன வித்தியாசம்?
Telecine என்பது ஃபிலிமை விடியோவாக மாற்றுவது என்று பார்த்தோம், Reverse Telecine என்பது விடியோவை ஃபிலிமாக மாற்றுவது.

D.I.-இல், ஒரு 35mm frame -ஐ 2048 x 1556 pixels (2K) (நீளத்தையும், உயரத்தையும் புள்ளிகளால் குறிப்பது) ஆக மாற்றுகிறார்கள். ஆனால், டெலிசினி செய்யும் போது இதை 720 X 576 pixels-ஆகக் குறைத்து வீடியோவாக மாற்றுகிறார்கள். இது தொலைக்காட்சிக்களுக்கு சரியாக இருக்கும். ஏனெனில் தியேட்டரில் பார்ப்பதைவிட தொலைக்காட்சிப்பெட்டி  சிறியது அல்லவா.

இப்போது இந்த டெலிசினி செய்த வீடியோவை 'Reverse Telecine' மூலம் மீண்டும் ஃபிலிமில் ஏற்றினால், தியேட்டரில் பார்க்கும் போது Resolution குறைவாக தெரியும். படம் தெளிவாக இருக்காது. காரணம் அவை தரம் குறைந்தவை, வெள்ளித்திரைக்கு ஏற்றவையல்ல என்பதை நீங்கள் புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறது அல்லவா.  இந்த முறையை 'Telecine' and 'Reverse Telecine' என்று அழைக்கிறார்கள்.

இதுவே,  D.I.-இல் Scan செய்யும்போது 2048 x 1556 pixels (2K) அளவிலேயே டிஜிட்டலாக மாற்றப்படுகிறது. அதனால் மீண்டும் ஃபிலிமாக மாற்றும் போது எவ்வித குறைபாடும் வருவதில்லை. படமும் தெளிவாக இருக்கும். இம்முறையை 'Scanning' and 'Recording' என்று அழைக்கிறார்கள். அதாவது படச்சுருளிலிருந்து ஸ்கேன் செய்து எடுத்த காட்சித்துண்டுகளை, தேவைக்கேற்ப திருத்தம் செய்த பிறகு மீண்டும் படச்சுருளில் (Negative) பதிவு செய்வதை 'Recording' என்று அழைக்கிறார்கள்.

இப்படி பதிவு செய்யப்பட்ட Negative-தான் இனி படத்திற்கான மூல பிரதியாக பாவிக்கப்படும். இதிலிருந்து பிரதி எடுத்தோ அல்லது டிஜிட்டல் கோப்புகளிலிருந்து நேரடியாக டிஜிட்டல் திரையிடலுக்கோ அனுப்பப்படுகிறது. தற்போதெல்லாம் பெரும்பாலும் டிஜிட்டல் பிரதிகளே (digital files in Hard Disc) அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகிறது.


S16mm Vs 35mm

இப்போது திரைப்படத் தயாரிப்பில் செலவைக் குறைக்க முயற்சிக்கும் பல வழிகளில் ஒன்று சினிமாவை டிஜிடலில் (Digita) எடுப்பதாகும். சற்று முன்னதாக "super 16" என்றொரு ஃபிலிம் தொழில்நுட்பத்தில் எடுப்பதும் ஒரு வழியாக இருந்தது. இந்தக்கட்டுரையில் super 16mm (s16)க்கும், நாம் வழக்கமாக பயன்படுத்தும் 35mmக்கும் இடையேயான வித்தியாசத்தைத் தெரிந்துக்கொள்வோம்.


Monday, March 15, 2010

கடக்கமுடியாத வலிகளுண்டு

அவர் இறந்துபோனபோது வயது 55 இருக்கும். என் அம்மாவின் அப்பா, எங்களின் தாத்தா. பெயர் "நா.இராமகிருஷ்ணன்", ஊர் "கீக்களூர்" என்கிற கிராமம். திருவண்ணாமலைக்கு அருகில் இருக்கிறது.


அவரின் மரணம் எங்களுக்கெல்லாம் பெரும் அதிர்ச்சி.  எதிர்பாராமல் நடந்துவிட்டது. நன்றாகத்தான் இருந்தார், திடீரென ஒரு நாள் நோய்வாய்ப்பட்டார், சில நாட்களிலேயே மரணம் அடைந்துவிட்டார். அப்போது எனக்கு 11 வயது இருக்கும். ஆறாவது படித்துக்கொண்டிருந்தேன். பள்ளியிலிருந்து பாதியில் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். மரணம் என்பதை அறிந்திருக்காவிட்டாலும் அழுகை வந்தது. எனக்கு விபரம் தெரிந்து எங்கள் குடும்பத்தில் நடந்த இரண்டாவது மரணம் இது. சில வருடங்களுக்கு முன் என் அப்பாவின் அப்பா இறந்திருந்தார். சிறு வயது என்பதால் அது அவ்வளவாக என்னை பாதித்திருக்கவில்லை.


Monday, March 8, 2010

கடவுளானாள்



1930 -களின் ஆரம்ப வருடங்களில் ஒன்று அது. அவருக்கு அப்போது வயது முப்பது இருக்கும். அவருடைய மனைவிக்கு இருபத்தைந்து.

ஐந்து பெண்கள், ஒரு ஆணென மொத்தம் ஆறு பிள்ளைகள்.  கடைசிப் பெண் கைக்குழந்தை. ஊரில் கௌரமான, வசதியான குடும்பம் அவர்களுடையது.

கணவனும் மனைவியும் அன்பானவர்கள்.  இருவரிடையில் என்னதான் அன்பு இருந்தாலும், மனைவி என்பவள் கணவனுக்கு அடிமைப்பட்டவள், கணவன் சொல்லே வேதம், அவன் சொல்லை மீறுவது குடும்ப பெண்ணுக்கு அழகல்ல என்கிற மனோபாவம் நிறைந்த காலம். அவருடைய மனைவியும் அப்படித்தான் வாழ்ந்து வந்தாள்.

ஒரு நாள் அதிகாலையில், கோவிலுக்கு சென்றிருந்தவள் வீடு திரும்ப நேரமாகிவிட்டது. வீட்டில் இவர் கோபமாகக் காத்திருக்கிறார். கோபத்திற்கு காரணம் பசியோ, பிள்ளைகள் தனித்துவிடப்பட்டதோ அல்லது வேறு எந்த காரணமோ.. தெரியவில்லை.

வீட்டிற்கு வந்த மனைவிடம் கோபத்தோடு கேட்கிறார் “கணவன் முக்கியமா கடவுள் முக்கியமா?”, மனைவி சொன்னாள் “நீங்கள்தான்”. “அதுசரி, இன்று செய்த தவறுக்கு தண்டனையாக வாசலில் நில்” என்றார்.  கணவனைப் பற்றித் தெரியும். கோபம் வந்தால் இப்படித்தான் அவர் தண்டிப்பது வழக்கம், பிள்ளைகளைக்கூட இப்படித்தான் தண்டிப்பார். அவரின் அதிகப்பட்ச தண்டனையே அதுதான். ஒன்றும் சொல்லாமல் வாசலில் சென்று நின்றாள். "வாசலில் நில்" என்றவர் கோபத்தில் எழுந்து வெளியே சென்றுவிட்டார்.

வெளியே சென்றவர் அப்படியே விளைநிலத்திற்கு சென்றவர், மாலைதான் வீடு திரும்பினார்.  வீட்டில் நிற்கச் சொல்லிவிட்டுப்போன மனைவி அங்கேயே நின்றுக் கொண்டிருந்திருக்கிறாள், அவர் சொன்னபோது காலை பத்துமணி, இப்போது மாலை ஆறு மணி .

பதறிப்போனவர் மனைவியை உள்ளே போகச்சொன்னார். கணவன் சொன்னார் என்பதற்காக காலையிலிருந்து மாலை வரை வாசலிலேயே  நின்றுக் கொண்டிருந்ததினாலோ, வெய்யிலோ அல்லது வேறு காரணத்தினாலோ தெரியவில்லை, அடுத்து வந்த சில நாட்களில் நோய்ப்பட்டு படுக்கையில் விழுந்தாள் மனைவி.

மருத்துவர்களை வரவழைத்து பார்த்தார்கள். மனைவியின் நிலைமைக்குத் தானே காரணமென்றுத் தவித்தார், பதறினார். கூடவே இருந்து பார்த்துக்கொண்டார். ஆனாலும் மருத்துவம் கைவிட்டது. அவர் மனைவி அவரை விட்டுப் பிரிந்தாள்.

முழுமையாக உடைந்துப்போனார் அவர். குற்ற உணர்ச்சியும், பிரிவும் அவரை மிகுந்த துன்பத்தில் தள்ளின. மனைவியின் பிரிவை அவரால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. மனைவியை சிறுவயதிலிருந்தே தெரியும். ஒரே தெருதான். தன் வீட்டிலிருந்து இரண்டு வீடு தள்ளித்தான் அவள் வீடு இருந்தது. அடக்கமான பெண். அன்பானவள், அவரிடம் மட்டுமல்ல எல்லோரிடமும். சிறுமியாக தெருவில் விளையாடியதும், வயதுக்கு வந்து வெட்கத்தோடு தன்னைக் கடந்து சென்றதும், பெண் கேட்டு சென்ற நாளும், தாலி கட்டி மனைவியாக்கிய நிமிடமும், மனைவியாக இவ்வீட்டில் அவள் வாழ்ந்த வாழ்வும், ஒவ்வொரு பிள்ளைகள் பிறக்கும்போதும் அவள் கொண்ட மகிழ்ச்சியும், பிள்ளைகளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவள் மேல் கூடிய அன்பும், தன்னைக் கவனித்துக்கொண்ட தன்மையும் அவரது கண் முன்னே வந்து போயின.

அவரால் துக்கத்தை அடக்க முடியவில்லை. அறையிலிருந்த அனைவரையும் வெளியே போகச் சொன்னார். அனைவரும் வெளியேறியதும் பட்டென்று கதவைச் சார்த்திக்கொண்டார். உள்ளே அவரும், மனைவியின் உடலும் மட்டுமே. பிணமாக அவளை வெளியே அனுப்ப அவரால் முடியவே முடியாது. வெளியே இருந்த உறவுகளும், ஊரும் கதவைத் தட்டிப் பார்த்தது. வெளியே வரும்படி கெஞ்சிற்று. கதறிற்று. ஆனால், அவர் வருவதாக இல்லை. எப்படி எப்படியோ அழைத்துப் பார்த்துவிட்டார்கள். பதிலேதுமில்லை. ஊர் பதறியது. ஏதேனும் தவறாக செய்து கொள்வாரோ என அஞ்சியது. அப்படியெல்லாம் செய்து கொள்ளமாட்டார் என்றும் தங்களுக்குள் நம்பிக்கை சொல்லிக் கொண்டது. அவர் ஊர்ப் பெரிய மனிதர்களுள் ஒருவர். அப்போது அவர்தான் நாட்டாமை. அவரது வாக்கே தீர்ப்பு. நல்லவர். புத்திசாலி. அப்படியெல்லாம் தவறாக நடந்துகொள்ளமாட்டாரென தங்களுக்குள் பேசிக் கொண்டார்கள்.

ஆனாலும் அவரை வெளியே வரவழைப்பது எப்படி என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. கதவை தட்டுவதும், கெஞ்சுவதும், காத்திருப்பதும் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு கதவைத்திறந்து வெளியே வந்தார்.

அழுது அழுது கண்கள் வீங்கிப்போய், தலை கலைந்து, உருவம் தொலைந்து, கம்பீரம் இழந்து அவரிருந்த நிலை இதுவரை ஊர் பார்க்காதது. அவரது கோலம் கண்டு ஊரே அழுதது. அக்கணத்திலிருந்து அவர் வீட்டுத் துக்கம், ஊரின் பொதுத்துக்கமானது.

ஊர் கூடி துக்கம் அனுசரித்தது. ஊர் கூடி மற்ற காரியங்களைப் பார்த்தது. அவர் அமைதியாகத் தன் மனைவின் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தார். அடக்கம் செய்யத் தயாரானார்கள். அப்போது அவர் தன் அருகிலிருந்த ஊர்ப் பெரியவர் ஒருவரிடம் ஏதோ முணுமுணுத்தார். அவர் அதிர்ந்து அவரைப் பார்க்க, அவரோ அமைதியாகத் தான் சொன்னதைச் செயல்படுத்தச் சொன்னார். பெரியவர் அக்காரியத்தை, ஊரிடம் சொன்னபோது ஊரும் திகைத்தது. அவரிடம் பேசிப் பார்த்ததில், முடிவை மாற்ற முடியாதென புரிந்து கொண்டார்கள். வேறு வழியில்லை. அவர் சொன்னதைச் செய்யத் தயாரானார்கள். ஊருக்குப் புரிந்தது அவரின் நியாயம். அவரின் அன்பைக் கண்டோ, கட்டளைக்கோ, ஊர் அவர் சொல்லைச் செயல்படுத்தியது. அவரது மனைவியின் உடலை, ஊர் சுற்றிக் கொண்டு வந்து அவர் வீட்டின் பின்கட்டில் புதைத்தார்கள்.

ஆம்..அவரின் விருப்பம் அதுதான். தன் மனைவியின் உடல் தன்னுடனே இருக்க வேண்டும் என விரும்பினார். வீட்டின் பின்புறம் அவளின் உடலைப் புதைத்து, கல்லறையின் மேல் ஒரு சிறிய கோவில் கட்டப்பட்டது. அதில் ‘சிவலிங்கம்’ வைக்கப்பட்டது. அவரின் வீட்டு அமைப்பு மூன்று பகுதியானது. முன்பகுதி வாழும் வீடு, நடுவில் வாசல், பின்புறம் தோட்டமும் கொண்ட பெரிய வீடு அது. அவர் தன் மனைவியை புதைத்தது வீட்டின் நடுவில், வாசலை அடுத்து.

அன்று முதல் தினமும் அக்கோவிலுக்குப் படைத்து விட்டுதான் உணவருந்தத் துவங்கினார். அவர் குடும்பமும் அதையே பின்பற்றியது. அது சாதாரண நாளோ, பண்டிகை நாளோ அக்குடும்பத்திற்கு அக்கோவிலே படையலிடும் இடம். அங்கே படைத்துவிட்டுத்தான் நல்லது, கெட்டது எல்லாம் செய்தார்கள். அவரின் மரணம் வரை ஒரு நாளும் அவர் அதை மீறியது இல்லை. அப்பழக்கம் அவர் காலத்திற்குப் பிறகும் அவரின் பிள்ளைகளின் காலத்திலும் தொடர்ந்து, இப்போது பேரப்பிள்ளைகளின் காலத்திலும் தொடர்கிறது.

அவர் வாழ்ந்த ஊர் ‘தேவதானம் பேட்டை’ என்கிற சிறு கிராமம். செஞ்சிக்கு அருகில் இருக்கிறது. அவரின் பெயர் ‘சபாபதி பூபதியார்’. அவர் மனைவின் பெயர் ‘தனலட்சுமி அம்மாள்’. அவர்களுக்கு முறையே விஜயம், லட்சுமி, சூடியம்மாள், திருமகள், பூமனந்தாள் என்கிற பெண் பிள்ளைகள். ஒரே மகன் விஜயராகவன். மகன் வழி பேரன்கள் லெனின், மற்றும் ஆம்ஸ்ட்ராங்.

ஆம்.. அவர் என்னுடைய தாத்தா. அப்பாவின் அப்பா. அன்று எங்கள் தாத்தா குற்றவுணர்சியாலோ.. .அன்பாலோ.. துவங்கியதை இன்றும் நாங்கள் தொடர்கிறோம். எங்கள் பிள்ளைகளும் தொடர்வார்கள்.

பாட்டி இறந்து கிட்டத்தட்ட ஐம்பது ஆண்டுகள் கடந்து, தாத்தா இறந்தபோது அவரின் அஸ்தி அதே சமாதியில் புதைக்கப்பட்டது. அவரின் நினைவாக முருகர் சிலை வைக்கப்பட்டுள்ளது. இன்றும் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தால் அச்சமாதியை பார்க்கலாம். தற்போது எங்கள் தந்தையின் அஸ்தியும் அங்கே வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

இன்றும் எங்கள் குடும்பத்தில் எந்த நல்லது கெட்டதுக்கும் அங்கே படைக்கிறோம். அது பொங்கலோ, தீபாவளியோ அல்லது வேறு எந்த பண்டிகையோ அங்கேதான் படையல். என் தந்தை  தன் சிறு வயதில் தாயை இழந்தவர். அவளது ஒரு புகைப்படம் கூட அவரிடம் இல்லை. கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர் என் தந்தை. ஆனால் பாட்டிக்கு அந்த இடத்தைத் தந்தார். அன்று "கடவுளா? கணவனா?" என்ற கேள்விக்குக் கணவனே என்று பதிலளித்த எங்கள் பாட்டி, என்றும் எங்களின் கடவுளானாள்.